Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
‫آخرین آرزو
‫آمبولانس حمل بیمار
‫اورژانس
‫ما رسیدیم.
‫- آروم، بچه‌ها! ‫- باشه.
‫- بگیرش. بلند کن. آروم. ‫- گرفتمش.
‫- خیلی خب، بیاریمش داخل. ‫- باشه، بریم.
‫خب، بچه‌ها بزنید بریم! دو، سه، چهار!
‫یک، دو، سه، کوتاه!
‫یک، دو، سه، چهار. یک، دو!
‫جمره! جمره!
‫جمره!
‫- چی شده؟ ‫- جمره!
‫- جمره!
‫- کمک! ‫- چه خبره؟
‫جمره، بیدار شو!
‫- چی شده؟ ‫- به آمبولانس زنگ بزنید!
‫عجله کنید! برید کنار
‫مامانت تو راهه، باشه؟
‫آبجی!
‫جمره، خوبی عزیزم؟
‫همه جا تار شد، ولی الان خوبم.
‫آخ عزیزم!
‫جای نگرانی نیست، مامان.
‫داشتن رقصشون رو تمرین می‌کردن برای نمایش.
‫جمره کوچولو یه کم هیجان‌زده شد.
‫همین. درسته، پرنسس کوچولو؟
‫عزیزم، خیلی ترسیدم!
‫آبجی، خیلی خوشحالم که اینجایی!
‫عزیز دلم.
‫دختر عزیزم. دختر خوشگلم!
‫شما از بیماری خاصی که جمره ‫ممکنه داشته باشه، خبر دارید؟
‫نه، هیچی.
‫متوجهم. باید چندتا آزمایش ‫از شما و همسرتون بگیریم.
‫من همسر ندارم.
‫وقتی باردار بودم از دستش دادم.
‫که اینطور.
‫دکتر، دخترم مشکلش چیه؟
‫تا به حال در مورد ویروس ‫اچ‌آی‌وی چیزی شنیده‌اید؟
‫اچ‌آی‌وی؟ منظورتون ایدزه؟
‫بله، ایدز.
‫این چه ربطی به دختر من داره؟
‫آزمایش‌هایی که انجام ‫دادیم به ما میگن که...
‫متأسفانه، متوجه شدیم ‫که جمره اچ‌آی‌وی مثبته.
‫نه. یعنی...
‫جمره ایدز داره؟
‫دکتر، گوش کنید، اینجا یه ‫اشتباه خیلی بزرگی شده!
‫دوباره آزمایش بگیرید، دوباره چک کنید!
‫نمی‌دونم، شاید جواب‌ها قاطی شده!
‫جمره فقط هشت سالشه. ‫دارین از چی حرف می‌زنین؟
‫احتمالاً موقع تولد ‫گرفته یا از طریق شیر مادر.
‫این یعنی شما ناقل هستید.
‫دکتر، چی می‌گید؟
‫در مورد چی حرف می‌زنید؟
‫حتماً یه اشتباهی شده! من از خودم مطمئنم.
‫اگه من ناقل بودم، علائمی داشتم، درسته؟
‫تا الان نمرده بودم، دکتر؟
‫ببینید، آروم باشید.
‫اول از همه، باید بدونید که ‫ناقلین اچ‌آی‌وی نمی‌میرن.
‫وضعیت شما چیزی نیست که ما هر روز ببینیم.
‫معمولاً، در دوران بارداری یا زایمان،
‫آزمایش‌ها به تشخیص ویروس کمک ‫می‌کنن و درمان شروع می‌شه.
‫دارم سعی می‌کنم بفهممش ولی نمی‌تونم!
‫شاید، شرایط اون موقع…
‫۸ سال پیش
‫سلام. من تولگا هستم.
‫دنیز.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫همان شب بود
‫شبی که صبحش دیگر فراموش کرده بودم
‫همان شب بود
‫شبی که صبحش دیگر فراموش کرده بودم
‫تو ناگهان از راه رسیدی
‫گفتی که از بدو تولد زخمی بودی
‫مرا در آغوش بگیر، بغلم کن
‫این دل دیگر بی‌خیال است
‫عاشق بیچاره‌ام
‫بی تو من چه کنم؟
‫مرا محتاج روی چون غنچه‌ات نکن
‫مرا در آغوش بگیر، بغلم کن
‫این دل دیگر بی‌خیال است
‫عاشق بیچاره‌ام
‫بی تو من چه کنم؟
‫مرا محتاج روی چون غنچه‌ات نکن
‫یالا! یالا!
‫یالا!
‫نه، نه، نه!
‫هی دختر، بیا بیرون!
‫چند ساعته که اون تویی ‫دقیقا داری چیکار میکنی؟
‫دنیز! بیا بیرون دختر!
‫صدامو میشنوی؟ دنیز!
‫بابا، میتونم برم خونه‌ی آیفِر؟
‫چی، الان؟
‫یه ساعت دیگه برمیگردم، قول میدم.
‫- بفرما داداش. ‫- مرسی.
‫ای بابا، گارسون‌ها نیومدن. ‫این عوضی‌ها همیشه دیر میکنن.
‫افه، تو بهشون زنگ بزن. پای منو وسط نکش.
‫از الان حالم گرفته. پس، جانر نیومد؟
‫داداش، جانر گفت نیم ساعت پیش اینجاست.
‫گوشی‌شو جواب نمیده.
‫اما چی شده، داداش؟ چی حالت رو گرفته؟
‫همون همیشگی. می‌خوام ‫بدهی‌های مغازه رو صاف کنم.
‫من یه کاری دارم. تو بشین پشت فرمون. فعلاً.
‫باشه، داداش. تو کارت ‫رو بکن. رو من حساب کن.
‫مرسی.
‫- خوش اومدی، آبجی. ‫- ممنون.
‫- عشقم. ‫- عزیزم...
‫این موقع شب چطور اومدی اینجا؟
‫وقت زیادی ندارم.
‫باید باهات حرف بزنم.
‫چی شده؟ اتفاقی افتاده؟
‫بعداً حرف می‌زنیم. جایی میری؟
‫همون کارای همیشگی. باید به چند جا سر بزنم.
‫کی کارت تموم میشه؟
‫مطمئن نیستم، ممکنه یه کم طول بکشه.
‫اگه بخوای، می‌تونیم با هم قدم بزنیم.
‫باشه.
‫چی شده، عزیزم؟
‫باز هم پدرت؟
‫همین که بدهی‌هام رو ‫بدم، با پدرت صحبت می‌کنم.
‫این دیدارهای پنهانی ما پشت ‫درهای بسته تموم میشه، باشه؟
‫نه، ربطی به پدرم نداره.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫باشه، امیدوارم چیز بدی نباشه؟
‫نه. بعداً حرف می‌زنیم. وقتی کارت تموم شد.
‫اون‌وقت یه گپ حسابی می‌زنیم، باشه؟
‫باشه، عزیزم.
‫حتماً.
‫لطفاً بهم بگو؟
‫نه، الان نه.
‫باشه، هر وقت خودت خواستی.
‫باشه.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫بابا؟
‫بابا، حالت خوبه؟
‫بابا، اونجوری که فکر ‫می‌کنی نیست! باورم کن!
‫بابا، من و تولگا با هم ازدواج می‌کنیم!
‫قسم می‌خورم، من و تولگا ‫همدیگه رو دوست داریم!
‫چطور تونستی این کارو با من بکنی؟ چطور؟
‫بابا، بابا، خواهش می‌کنم، به حرفم گوش کن!
‫التماست می‌کنم، گوش کن! خواهش ‫می‌کنم! بابا، خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم بذار توضیح بدم! ‫خواهش می‌کنم بابا، خواهش می‌کنم!
‫به من نگو بابا!
‫- بابا، خواهش می‌کنم این کارو نکن! ‫- به من نگو بابا!
‫تو برای من مُردی! از اینجا برو بیرون! برو!
‫عزیزم
‫بابا، خواهش می‌کنم این ‫کارو با ما نکن، خواهش می‌کنم
‫خواهش می‌کنم، بابا!
‫سلام، آبجی.
‫سلام. تولگا هست؟
‫نه، آبجی. زنگ زدم اما در دسترس نبود.
‫الان پیداش می‌شه. چیزی می‌نوشی؟
‫نه، ممنون.
‫عزیزم
‫مشترک مورد نظر در حال ‫حاضر در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفاً بعداً تماس بگیرید.
‫آبجی، به تولگا زنگ می‌زنی؟
‫گوشیش خاموشه.
‫شاید رفته خونه.
‫می‌تونی بری ببینی اونجاست.
‫تولگا همیشه جواب می‌ده. نگرانم کردی.
‫مراقب خودت باش، آبجی.
‫تولگا؟
‫خونه‌ای؟
‫تولگا، حالم افتضاحه.
‫خواهش می‌کنم، اگه این یه ‫شوخیه، شوخی خیلی بدیه!
‫تولگا؟
‫تولگا!
‫تولگا، بیدار شو!
‫تولگا، بیدار شو! تولگا، بیدار شو!
‫تولگا، چرا این کارو کردی؟
‫چرا این کارو کردی، تولگا؟ چرا؟
‫تولگا، بیدار شو! بیدار شو!
‫تولگا، خواهش می‌کنم بیدار شو! تولگا!
‫تولگا، بیدار شو!
‫فهمیدم. در واقع، باید ‫زودتر تشخیص داده می‌شد.
‫چطور؟
‫به احتمال خیلی زیاد، ویروس ‫توی بدنت غیرفعال باقی مونده.
‫برای همین هیچ علائمی نداشتی.
‫گوش کن، دیگه نمی‌تونیم وقت رو از دست بدیم.
‫تو و جمره باید شروع کنید درمان رو فوراً.
‫باید از تو هم آزمایش بگیریم.
‫باورم نمیشه! دوباره ‫آزمایش‌ها رو تکرار کنید!
‫دوباره چک کنید! من چطور ‫ممکنه آلوده شده باشم؟
‫احتمالاً، پدرِ جمره... ‫یا شریک دیگری قبل از او.
‫نه کسی قبلش و نه کسی بعدش.
‫پس یعنی... تولگا؟
‫آقای تولگا، متاسفم. نتایج بده.
‫شما در مرحله پایانی هستید.
‫بیماریتون درمانی نداره.
‫گفتن این خیلی سخته اما…
‫ازم دور شو! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- مریضی؟ ‫- چه خبره؟ ولم کن!
‫مستی یا چی؟
‫- گفتم: مریضی؟ ‫- ولم کن!
‫من نه مریضم نه هیچی! گمشو! برو به درک!
‫می‌دونم این کوفتی رو از تو گرفتم!
‫تو اینو به من دادی!
‫تو ایدز داری، مگه نه؟ زنِ کثیف!
‫اونوقت به من چیزی نگفتی؟
‫تو وجدان نداری؟
‫آدم چطور می‌تونه همچین چیزی رو پنهان کنه؟
‫خوابیدن با من تصمیم خودت بود.
‫من که بهت التماس نکردم، کردم؟
‫مجبورت کردم با من بخوابی؟
‫چرا این بلا رو سر من آوردی؟
‫من آخه به تو چه بدی کرده بودم؟
‫من چیکار کردم؟
‫لعنت بهت!
‫من عاشق یک زن شدم.
‫برای اولین بار در زندگیم، عاشق یک زن شدم.
‫من عاشق شدم.
‫به خاطر کارهای کثیفت، این ‫نفرین رو به اون هم دادم!
‫حالا بهش چی بگم؟
‫چطور اینو براش توضیح بدم؟
‫خودتو بکش، مرد. برو خودتو بکش.
‫بالاخره که می‌میری.
‫اگه انقدر دوسش داری، دیگه ‫لازم نیست مرگ اون رو هم ببینی.
‫گمشو! خودتو بکش!
‫از خونه‌م گمشو بیرون!
‫جمره خیلی کوچیکه. خیلی کوچیک!
‫به تو هم واکسن زدن؟
‫آره، عزیزم.
‫بعضی وقتا واکسن می‌زنیم ‫تا مریض نشیم، درسته خاله؟
‫معلومه. یادت میاد ‫واکسن‌ها چیکار می‌کنن، جمره؟
‫اونا از ما در برابر ‫میکروب‌های بد محافظت می‌کنن.
‫آفرین دخترم! دختر باهوش!
‫مامان، من خیلی مریضم؟
‫چرا این سوال رو می‌پرسی؟
‫خدا نکنه!
‫پس چرا داری گریه می‌کنی؟
‫چون، دکتر گفت:
‫تو یه دختر خیلی خوشگل، باهوش و سالم داری.
‫این منو احساساتی کرد.
‫جمره، چرا سفارش ندیم شام امشبمون رو؟
‫پیتزای مورد علاقه‌ات چطوره؟
‫آره!
‫تکالیفت رو تموم کردی؟
‫آره، تموم کردم.
‫دختر خوب.
‫می‌تونی نقاشی بکشی تا ‫وقتی که غذامون برسه، باشه؟
‫باشه. می‌تونیم بریم خونه خاله؟
‫حتماً، ولی اول غذا بخوریم، باشه؟
‫خوشت اومد، مامان؟
‫بذار ببینم.
‫جمره، این خیلی قشنگه! این تویی، عزیزم؟
‫آره، اون منم و اونم باباست.
‫داریم با هم توی چمنزارها قدم می‌زنیم.
‫پس من کجام؟
‫تو سرت شلوغه. بعداً با ما میای.
‫فهمیدم.
‫جمره.
‫عاشق اون ابرها شدم.
‫خیلی قشنگ کشیدیشون.
‫درو می‌زنن.
‫سلام آبجی، خوش اومدی.
‫- ممنون، دنیز. ‫- بیا تو.
‫فرصت نشد حرف بزنیم.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫جمره هی میگه: بریم خونه خاله.
‫- خاله! ‫- پرنسسِ خاله!
‫چی‌کار می‌کنی، عشقم؟
‫- نقاشی می‌کشم. ‫- واقعاً؟ بذار ببینم.
‫فوق‌العاده‌ست! عالیه!
‫چه ابرهای قشنگی. خورشید هم قشنگه!
‫خوابه؟
‫دنیز عزیزم، چی شده؟
‫دختر، خیلی نگرانم. چه خبره؟
‫معلومه یه چیزی شده.
‫یالا بگو بهم.
‫آبجی،
‫شنیدنش خیلی سخته، می‌دونم.
‫باور کن.
‫چند ساعتی می‌شه که اینو می‌دونم،
‫ولی دیگه نمی‌تونم اینو تو خودم نگه دارم.
‫باید بدونی.
‫جمره تو بغل تو به دنیا اومد.
‫تو هم خاله‌شی هم معلمش.
‫تو تنها تکیه‌گاه ما تو زندگی هستی.
‫دنیز، داری منو می‌ترسونی!
‫بگو، خواهش می‌کنم!
‫من و جمره...
‫من و جمره اچ‌آی‌وی مثبت هستیم، آبجی.
‫یعنی... یعنی چی؟
‫دختر، می‌فهمی چی داری میگی؟
‫چطور ممکنه؟
‫تمام این سال‌ها، همیشه برایم ‫سوال بود که چرا تولگا خودکشی کرد.
‫ما خوشحال بودیم، کار و بار هم خوب بود.
‫نمی‌توانستم درک کنم.
‫امروز، همه چیز را به وضوح می‌بینم.
‫چیزهای زیادی را می‌بینم…
‫دنیز،
‫چی داری میگی؟
‫تولگا؟
‫داداشم؟
‫دکتر گفت من ناقلم. که از پارتنرم گرفتم.
‫آبجی، فقط تولگا بوده.
‫فقط اون.
‫جمره...
‫از طریق شیردهی گرفته.
‫خفه شو، خفه شو، خفه شو، خفه شو، خفه شو...
‫آبجی، مسئله من نیستم.
‫من به فکر خودم نیستم...
‫ولی وضعیت جمره وخیمه.
‫درمان رو شروع کردیم.
‫اگه داروها جواب ندن چی؟ جمره...
‫خفه شو، خفه شو، خفه شو...
‫اون خیلی کوچیکه، آبجی!
‫بعضی وقتا قاطی‌شون می‌کنم، چیکار کنم؟
‫نمی‌دونم. مامان!
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫مامان، مامان! مامان جونم!
‫سلام عزیزم
‫دختر خوشگل من! کیفتو بده به من.
‫بریم.
‫جمره، یواش‌تر. ندو، جمره!
‫یواش‌تر دختر. چرا اینجوری می‌دوی؟
‫عثمان آقا، ببخشید. امروز ‫مجبور شدم جمره رو بیارم.
‫عزیزم، حالا دختر خوبی باش، باشه؟
‫یالا، به عثمان آقا سلام کن.
‫سلام.
‫سلام، سلام.
‫خیلی خب، بریم تو.
‫عزیزم، دختر خوبی باش تا وقتی که ‫من کارم رو انجام می‌دم، باشه؟
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زیاد طول نمی‌کشه. زود تموم می‌کنم.
‫باشه.
‫بفرما.
‫بیا، جمره عزیزم.
‫ممنون زرین خانم.
‫کتاب‌هاتو بخون تا کارم تموم بشه، باشه؟
‫ببینیم اینجا چی داریم.
‫ببین، یه خرگوش هست، یه ‫اسب، یه سگ و یه گربه.
‫همه‌ی حیوون‌ها رو اینجا داری.
‫می‌تونی نقاشی بکشی تا کارم تموم بشه، باشه؟
‫مامان، کی گربه می‌گیریم؟ قول دادی.
‫یکی می‌گیریم عزیزم. قول می‌دم.
‫آخ جون!
‫باشه.
‫یه لحظه صبر کن، وایسا!
‫چرا این پاستا ۸۰ لیره؟
‫توی منو نوشته ۵۰ لیر.
‫پاستای ما ۸۰ لیره، آقا.
‫ببین، همین‌جا نوشته ۵۰ لیر.
‫دارید سر مردم کلاه می‌ذارید؟
‫این منوی قدیمیه. ‫قیمت‌هامون یه هفته پیش تغییر کرده.
‫ببخشید، یادشون رفته ‫منوی جدید رو بهتون بِدَن.
‫به من ربطی نداره. این اشتباه شماست.
‫خیلی هم خونسردی! ولی سر ‫مشتری‌هاتون کلاه می‌ذارید!
‫مدیرتون کجاست؟
‫آقا، لطفاً آروم باشید.
‫خانم دنیز.
‫من رسیدگی می‌کنم، آقا.
‫چه خبره؟
‫- داداش عثمان؟ ‫- برای یه بارم که شده!
‫نمی‌تونی گند نزنی؟
‫آقا، ما عذرخواهی ‫می‌کنیم. این تقصیر گارسون‌هاست.
‫به خدا قسم، پیدا نمی‌شه این ‫روزا یه کارگر درست و حسابی!
‫مهمون ما باشید. عذر می‌خوایم. ممنون.
‫باشه، ممنونم.
‫خواهش می‌کنم، هر وقت بخواهید.
‫این صورتحساب «مهمان ما» از ‫حقوقتون کم می‌شه، خانم دنیز!
‫خیلی خب، از این بخور.
‫- مامان؟ ‫- جانم عزیزم.
‫چرا کلاس‌ها اینقدر طولانی هستن ‫و زنگ تفریح‌ها اینقدر کوتاه؟
‫زنگ تفریح‌ها خیلی کوتاهن؟
‫آره، خیلی کوتاه. هیچوقت فرصت ‫نمی‌کنم بازیم رو با «بارش» تموم کنم.
‫خب، تو «بارش» رو خیلی دوست داری؟
‫آره.
‫بابام رو دوست داری؟
‫آره عزیزم، دوستش دارم.
‫خیلی دلت براش تنگ شده، نه؟
‫جمره جان، لطفاً.
‫من هیچوقت بابام رو ندیدم ‫ولی خیلی دلم براش تنگ می‌شه.
‫عزیزم، اگه بابات تو رو می‌شناخت، ‫هم خیلی دوستت داشت و هم می‌گفت:
‫باید غذا بخوری تا بزرگ بشی.
‫باشه، پس می‌خورم.
‫آفرین دخترم.
‫بیا غذامون رو تموم کنیم، ‫بعد قرص‌هامون رو می‌خوریم.
‫که تب نکنی، باشه؟
‫- آخه خیلی تلخن. ‫- عزیزم، لطفاً.
‫باشه، می‌خورمشون. قهر نکن.
‫می‌شه بریم خونه خاله؟
‫حتماً. ولی غذات رو تموم کن، باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی خب پس.
‫پرنسس خاله! چه خبرا؟
‫چقدر خوشگل شدی! عزیز دلم.
‫خاله، ببین. مامان موهامو بافته. چطور شده؟
‫بذار ببینم. بچرخ ببینم.
‫چه نازه! بافت موی پرنسسی.
‫حالا یه سورپرایز برات دارم.
‫من عاشق غافلگیری‌ام!
‫می‌دونم که تو هم هستی.
‫حدس بزن امروز برات چی درست کردم؟
‫چی؟
‫کیک مورد علاقه‌ات چیه؟
‫کیک شکلاتی؟
‫آره! کیک شکلاتی!
‫تو شیرین‌ترین خاله‌ی دنیایی!
‫و تو هم بهترین پرنسس دنیایی! بیا اینجا.
‫لیموناد هم درست کردم.
‫توی آشپزخونه منتظرته. بدو! برو دیگه.
‫دنیز جان. اینو بگیر، باشه؟
‫- آبجی... ‫- نه، نه، اینو می‌گیری.
‫این برای خورد و خوراکِ ‫جمره، درمان و نیازهاشه.
‫کاش بیشتر داشتم که بهت بدم.
‫آبجی، هیچ جوری نمی‌تونم این ‫همه خوبی‌هات رو جبران کنم.
‫از وقتی از خونه بیرونم کردن،
‫تو پشتم بودی و ازم محافظت کردی.
‫به ما جا دادی. تو در ‫بدترین روزها کنارمون بودی.
‫تو دیگه خانواده‌ی من شدی.
‫معلومه که هستم.
‫تو امانت برادرم پیش منی.
‫خیلی از دستش عصبانی‌ام... ‫اما چه کاری از دستم برمیاد؟
‫عصبانی بودن چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫- حالا، بذار یه چیزی بهت بگم. ‫- چی؟
‫یه دکتر پیدا کردم. میگن خیلی خوبه.
‫شاید بهتره باهاش مشورت ‫کنیم، یه نظر دوم بگیریم؟
‫نظرت چیه؟
‫باشه آبجی. این کارو می‌کنیم.
‫نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم. ‫انگار نه زنده‌ام نه مرده.
‫انگار حواسم جای ‫دیگه‌ست. انگار تو یه کابوسم.
‫می‌دونم عزیزم. می‌دونم. ولی اون خوب میشه.
‫راستی خودت چطوری؟
‫تو هم که مریضی. باید مراقب سلامتیت باشی.
‫اگه حال تو خوب نباشه، ‫حال جمره هم خوب نمیشه.
‫می‌خوام حالم بهتر بشه،
‫می‌خوام، ولی جمره خیلی کوچیکه
‫این ایدزه. ایدز!
‫من از خودم دست کشیدم.
‫گناه از منه، اما چرا باید یه ‫بچه بی‌گناه تاوان گناه ما رو بده؟
‫بیا اینجا عزیزم.
‫نکن دختر.
‫جمره، اینجا نه. خودتو جمع و جور کن.
‫این کارو نکن.
‫خودتو جمع کن.
‫مغلوب زمان
‫بابا...
‫الان کجایی؟ کی می‌دونه کجایی
‫با همه رویاها و ‫امیدهایی که آرزوشون رو داشتم
‫منو تو این دنیای پهناور تنها گذاشتی
‫بعد از هر شب، روزی نو طلوع می‌کند
‫سپس این طوفان خاموش در درونم برپا می‌شود
‫بعد از هر شب، روزی نو طلوع می‌کند
‫سپس این طوفان خاموش در درونم برپا می‌شود
‫تقصیر تو نبود، من فقط خیلی بچه بودم
‫حالا می‌فهمم، جای تو ‫بودن، یک همچین چیزی بود
‫اینطوری
‫بهم گفتن در را باز کنم. بازش کردم و بعد…
‫صبح بخیر، بچه‌ها.
‫صبح بخیر، خانم!
‫می‌تونید بنشینید.
‫خب... گفتم که امتحان شفاهی می‌گیریم.
‫آماده‌اید؟
‫چی شد؟ چرا یهو ساکت شدید؟
‫- بله، هیرا؟ ‫- کاش هیچ امتحانی نبود،
‫و می‌تونستیم بازی کنیم همیشه توی باغ.
‫باشه.
‫آرزوی دیگه‌ای هست؟ بله، ایاز.
‫من می‌خوام ماشین برونم، خانم.
‫پس این چطوره؟
‫امروز بیاید در مورد ‫رویاهامون صحبت کنیم، باشه؟
‫- نظرتون چیه؟ ‫- بله، خانم!
‫دفترهاتون رو باز کنید. ‫مدادهاتون رو در بیارید.
‫تمام آرزوها و رویاهاتون رو بنویسید.
‫- باشه! ‫- باشه!
‫تو در مورد چی می‌نویسی؟
‫نمی‌تونم بگم.
‫مامانم گفته اگه آرزوهامون ‫رو بگیم، برآورده نمی‌شن.
‫یه رازه.
‫دنیز، ما سال‌هاست که همدیگه رو می‌شناسیم.
‫فریده بهت اهمیت می‌ده ‫به خاطر برادر مرحومش.
‫سال‌هاست که کنارت بوده.
‫یعنی، اون همه کاری برات کرده.
‫جبران کردنش برات سخت خواهد بود.
‫اون درست مثل خواهر منه. اون خانواده‌ی منه.
‫خوبه.
‫واقعاً همچین حسی داری؟
‫بله، داداش عثمان.
‫پس این کار رو ول کن.
‫- ببخشید؟ ‫- دنیز، بیا رک و راست صحبت کنیم.
‫من در مورد بیماریت ‫می‌دونم. در مورد جمره هم می‌دونم.
‫خانم فریده؟
‫نه، نگران نباش. اون چیزی به من نگفت.
‫یه جوری شنیدم. خدا رو شکر که شنیدم.
‫محض رضای خدا، چطور تونستی ‫این رو از من پنهان کنی؟
‫این یه بیماری لعنتیه.
‫تو یه بیماری لعنتی داری!
‫مسری! خطرناک!
‫- ولی... ‫- ولی چی؟
‫ولی چی؟ چی؟
‫اگه حتی یه مشتری در موردش بشنوه چی؟
‫مجبور میشیم تعطیل کنیم و ورشکست بشیم!
‫خیلی خب، خلاصه میگم.
‫نمیخوام دیگه اینجا کار کنی.
‫عثمان آقا، خودتون که میدونید ‫چقدر به این کار احتیاج دارم.
‫درمان و بیمارستان جمره خیلی هزینه داره.
‫نگران اون نباش، فریده پرداخت ‫میکنه به اندازه کافی بهت پول میده!
‫تو اینجا کار میکنی، پول ‫درمیاری، بعدش پول منو از فریده میگیری!
‫عجب معامله‌ای!
‫یه احمقی مثل فریده پیدا ‫کردی که جیبشو خالی کنی!
‫دیگه تمومه! دیگه نمیتونی اینجا کار کنی.
‫دنیز. زود اومدی. تمرین هنوز تموم نشده.
‫اشکالی نداره، آبجی. من منتظر میمونم.
‫وقتت ساعت پنجه.
‫میگن این دکتر خیلی خوبه.
‫دنیز، چی شده؟
‫چه اتفاقی افتاده؟ مشکلی پیش اومده؟
‫آبجی، من از کارم استعفا دادم.
‫منظورت چیه؟ چرا؟
‫بهتره من پیش جمره بمونم.
‫دنیز، استعفا دادی یا مشکلی پیش اومده؟
‫بهت گفتم. من باید پیش جمره ‫باشم. برای همین استعفا دادم.
‫باشه عزیزم، اگه این چیزیه ‫که می‌خوای، پس انجامش بده.
‫تشخیص همکارم ناراحت‌کننده اما واقعیه.
‫خیلی متأسفم. بیماری پیشرفت زیادی داشته.
‫من نمی‌تونم بهتون امید ‫واهی بدم با این شرایط.
‫برای هر احتمالی آماده ‫باشید. قرص‌ها رو قطع نکنید.
‫اون نباید ناراحت یا مضطرب بشه.
‫از هر چیزی که ممکنه سیستم ‫ایمنی بدنش رو ضعیف کنه، دوری کنید.
‫مامان، خاله، نگاه کنید!
‫ساعت چنده؟ فریده، چرا اینقدر دیر کردی؟
‫کجا بودی؟ من اینجا از گرسنگی مردم.
‫عثمان، یخچال پر از غذاست.
‫چرا یه چیزی گرم نکردی؟
‫تو به من بی‌توجهی کردی.
‫از وقتی خانم دنیز اومده، ‫تو توی صورتم نگاه نکردی.
‫محض رضای خدا، داری چی میگی؟
‫من خودم مشکلات خودم رو دارم.
‫فریده، تو هیچ مشکلی نداری.
‫این مشکل تو نیست، مشکل اون‌هاست.
‫به تو هیچ ربطی نداره!
‫می‌خوای چی بگی؟
‫می‌خوام بگم که من همه چیز رو می‌دونم.
‫نیازی به حاشیه رفتن نیست.
‫مرگ تا دم در خونه‌مون اومده!
‫یه لحظه صبر کن. چطوری؟ ‫تو از کجا اینو می‌دونی؟
‫حرف‌هاتون رو شنیدم.
‫عثمان، داری دیوونه‌م ‫می‌کنی. از کجا می‌دونی؟
‫همینطوری شنیدم. شنیدم. ‫خوب شد که منم شنیدم!
‫داشتی به حرف‌های ما گوش می‌کردی؟
‫محض رضای خدا! گوش وایسادی؟
‫این ایدزه. ایدز!
‫درمانی نداره، یه راه بی‌برگشته!
‫داری ما رو میندازی تو آتیش!
‫عثمان، رحم و انصافت کجاست؟
‫جمره عزیز دل منه! عشق منه!
‫اون خواهرزاده عزیز و یکی‌یک‌دونه‌ی منه!
‫الان این‌جوری حرف ‫می‌زنی؟ به نظرت این عادیه؟
‫عادی؟ اینکه اینو ازم پنهون کنی عادیه؟
‫فکر می‌کنی من هر روز چی‌کار می‌کنم؟
‫میرم سر کار! با اون دختره سر و کار دارم!
‫اگه منم آلوده بشم چی؟
‫ممکنه بمیرم! بمیرم!
‫یه مرض کثیفه! نمی‌فهمی؟
‫خیلی راحت با این موضوع ‫برخورد می‌کنی. باورم نمیشه!
‫عثمان، داری صبرم رو امتحان می‌کنی.
‫دیگه بیشتر از این نمی‌تونم تحمل کنم. بسه!
‫من و دنیز دلواپسیم هر روز ‫دل‌شوره‌ی جمره رو داریم!
‫اونوقت این کل حرف حسابته؟
‫فریده، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫تو اون بچه رو به چشمِ ‫بچه‌ی نداشته‌مون می‌بینی؟
‫عثمان، مسخره بازی درنیار!
‫اون دختره رو اخراج کردی؟
‫فریده، اگه فقط یه مشتری این قضیه رو بشنوه،
‫همه مشتری‌هامون رو از ‫دست می‌دیم. ورشکست می‌شیم!
‫عثمان، من ازت یه سوال پرسیدم.
‫راستش رو بگو. اون دختره رو اخراج کردی؟
‫عثمان، عثمان، عثمان، عثمان!
‫عثمان همیشه مقصره!
‫دنیز اومد پیشم،
‫گفت: داداش عثمان، من باید استعفا بدم.
‫یه چیزایی در مورد مراقبت ‫از بچه و اینجور چیزا گفت.
‫منم گفتم باشه، هر طور راحتی. ‫دیگه چی می‌تونستم بگم؟ گفتم باشه.
‫من تسلیمم. این باورنکردنیه.
‫غذا رو آماده کن. الان میام.
‫«آرزوهام. کاش یه گربه داشتم.»
‫«می‌خوام تو جشن پایان سال با بارش برقصم.»
‫«می‌خوام پدرم رو ببینم.»
‫پدرم رو دوست داری؟
‫آره، عزیزم.
‫خیلی دلت براش تنگ شده، نه؟
‫اونایی که ساکتن از همه خطرناک‌ترن.
‫- ولی اون با کسی نیست. ‫- دختر، تو از کجا میدونی؟
‫مگه شب و روز باهاشی؟
‫اون آلوده‌ست. این همه میکروب و اینا!
‫نگاه کن، ملیکه اونجاست. ملیکه!
‫- دخترا، سلام! چه خبر؟ ‫- سلام. سلامتی.
‫داشتم بهش میگفتم حرفی که دیروز بهم زدی رو.
‫- بعداً میبینمت. ‫- فعلاً.
‫- بعداً؟ باورم نمیشه. ‫- شنیدی چی گفت، نه؟
‫- اگه بچه‌های ما هم بگیرن چی؟ ‫- باشه، کلاس خوبی داشته باشی.
‫این همون زن و بچه‌شه که ‫عثمان در موردش حرف می‌زد، درسته؟
‫خودشه. واقعاً خودشه.
‫چه رویی داره که پاشده ‫اومده اینجا! لونه‌ی میکروب!
‫- بعداً می‌بینمت، مامان! ‫- بعداً می‌بینمت.
‫- اگه بچه‌های ما بگیرن چی؟ ‫- اون‌وقت چی؟
‫- بیاین بریم پیش مدیر. ‫- بیاین با مدیر صحبت کنیم.
‫این یه رسواییه! یه رسوایی واقعی!
‫- بیاین بریم، یالا! ‫- چطور ممکنه؟
‫واسه همینه که داریم ‫بچه‌هامون رو می‌فرستیم مدرسه؟
‫خانم مدیر، شما خودتون بچه ندارین؟ ‫اگه همین اتفاق برای اونا می‌افتاد چی؟
‫گوش کنید، بیاید آروم باشیم. باشه؟
‫آروم باشید. من رسیدگی ‫می‌کنم. نگران نباشید.
‫خانم مدیر، این بچه مریضه. و ‫شما به ما می‌گین آروم باشیم؟
‫نگرانی شما رو درک ‫می‌کنم اما لطفاً آروم باشید!
‫خواهش می‌کنم. من به مدیریت در ‫مورد این وضعیت اطلاع می‌دم.
‫ما بر اساس پاسخ اون‌ها یه ‫راه‌حل پیدا می‌کنیم. نگران نباشید.
‫تا اون موقع چی می‌شه؟
‫اگه بچه‌هامون آلوده بشن چی؟ نه، خانم‌ها!
‫نمی‌تونم اینجا بشینم و منتظر ‫بمونم تا وقتی این بچه توی کلاسه!
‫خانم، ما نگران بچه‌هامون هستیم!
‫تا وقتی اون بچه از ‫مدرسه نره، من کوتاه نمیام!
‫- منم همینطور! ‫- منم همینطور!
‫خانم‌ها، خواهش می‌کنم! وارد کلاس‌ها نشید!
‫چه خبره؟ چرا جاتون رو عوض کردید؟
‫خانم، ما الان کلاس داریم.
‫- کمال! بیا اینجا، پسرم. ‫- خانم، شما دخالت نکنید!
‫صبر کنید، این کار درست نیست! ‫نمی‌تونید اینطوری بیاید تو!
‫- وسایلت رو بردار، یالا ‫- خانم!
‫- ما داریم می‌ریم! ‫- خانم، صدای منو می‌شنوید؟
‫- خانم، چه خبر شده؟ ‫- خانم، چه خبر شده؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- خانم، دارین چیکار می‌کنین؟
‫اینا چیه؟ بچه‌ها، الان برمی‌گردم.
‫شما که وضعیت رو می‌دونین، خانم.
‫پدر و مادرها خیلی عصبانی‌ان.
‫اونا نگران... سلامتی بچه‌هاشونن...
‫و ما از این موضوع خبر نداشتیم.
‫مادرش می‌تونست به ما بگه.
‫حق با شماست، خانم. حق با شماست، اما...
‫اونا می‌خوان جمره اخراج بشه.
‫اخراج؟
‫خانم، ما نمی‌تونیم این ‫کار رو با جمره بکنیم.
‫نمی‌تونیم این‌جوری ناراحتش ‫کنیم. روحیه شو خراب کنیم.
‫منم از این وضعیت خوشم نمیاد.
‫متأسفانه، کاری از دست من برنمیاد.
‫این کار رو نکنین، ازتون خواهش می‌کنم!
‫جمره حق تحصیل داره.
‫اگه لازم باشه می‌تونیم ‫با والدین صحبت کنیم.
‫می‌تونیم یکی یکی باهاشون صحبت کنیم.
‫من قبلاً امتحان کردم، خانم. خیلی متاسفم.
‫منو نگاه کن.
‫تو از کلاس ۱-د هستی، درسته؟
‫بله.
‫- اسمت جمره است، درسته؟ ‫- بله، چرا می‌پرسی؟
‫همه بهت میگن «دختر مریض».
‫همه ازت دوری می‌کنن.
‫بدوید بچه‌ها، بدوید! ‫اگه ما هم مریض بشیم چی؟
‫کثیفی؟ من باهات بازی نمی‌کنم!
‫- از اینجا برو! ‫- توپ رو پاس بدید، بچه‌ها!
‫استانبول بِیکوز مدرسه ابتدایی زمینه اونجو
‫الو، دنیز جان؟ الان وقت داری؟
‫بله. اتفاقی برای جمره افتاده؟
‫نه، نه، جای نگرانی نیست.
‫آبجی، منو ترسوندی، فکر ‫کردم اتفاقی براش افتاده!
‫فکر کنم جمره یکم دلخوره.
‫چرا؟ تو که گفتی حالش خوبه.
‫فقط یه مشکل کوچیک بین بچه‌هاست.
‫اگه بتونی بیای،
‫جمره اگه تو رو ببینه حالش بهتر می‌شه.
‫باشه آبجی. الان خودم رو می‌رسونم.
‫قراره بمیری؟
‫نمی‌دونم.
‫مامان میگه،
‫وقتی بچه‌ها می‌میرن، میرن بهشت.
‫تو هم میری بهشت؟
‫نمی‌دونم.
‫نترس. من اینجام.
‫بارش
‫یالا پسرم! راه بیفت بریم!
‫بابا، دارم با جمره حرف می‌زنم. ‫خواهش می‌کنم، فقط یه کم دیگه.
‫نه، نمی‌خوام که ببینی یا ‫دوباره با جمره حرف بزنی.
‫- یالا، بریم! ‫- بابا، خواهش می‌کنم!
‫- یالا، راه بیفت! ‫- بابا خواهش می‌کنم، فقط یه دقیقه!
‫یالا!
‫- بابا، خواهش می‌کنم! ‫- بریم پسرم.
‫راه بیفت!
‫- مامان... ‫- جانم عزیزم؟
‫من کثیفم؟
‫منظورت چیه، جمره؟
‫من کثیفم؟
‫عزیزم، این چه سوالیه؟
‫این حرف از کجا اومد؟
‫همه دارن ازم فرار می‌کنن.
‫هیچ‌کس باهام حرف نمی‌زنه. ‫امروز دو تا بچه اومدن پیشم.
‫گفتن من یه مریضی کثیف دارم، ‫برای همین همه ازم دوری می‌کنن.
‫مامان، مریضی کثیف چیه؟
‫عزیزم، این درست نیست.
‫کی این حرفو بهت زده؟
‫فردا بهم نشونشون بده، یکی یکی، باشه؟
‫هیچ‌کس حق نداره دختر منو ناراحت کنه
‫دختر دوست‌داشتنی من، چه بوی خوبی میدی!
‫خب، جمره عزیزم.
‫امروز چی دوست داری؟ بستنی؟
‫باورنکردنیه! این دیگه جدیده!
‫فریده، تو به من دستور میدی که ‫الان بیام خونه؟ کارم رو ول کنم؟
‫- چه خبره؟ ‫- تو دیگه چه جور مردی هستی؟
‫وایسا، چه خبره؟ چرا سر من داد میزنی؟
‫نمیتونی دهنت رو ببندی؟
‫چرا به بقیه در مورد وضعیت جمره گفتی؟
‫قصد داشتی چیکار کنی؟
‫اینو تا ابد از مردم پنهان کنی؟
‫نمیخواستیم! میشنوی؟ نمیخواستیم.
‫اما هر چیزی زمانی داره!
‫باید بهش فکر میکردی! از ‫منطقت استفاده میکردی!
‫کدوم منطق؟ کی میخواستی به بقیه بگی؟
‫وقتی مُرد، سر مراسم خاکسپاریش؟
‫اون نمیمیره! جمره ‫نمیمیره! میشنوی؟ اون نمیمیره!
‫چطوری نمیمیره؟ چطوری؟
‫تکلیف اون بچه‌ها چی میشه؟
‫اون بچه‌های بی‌گناه؟
‫باید برن مدرسه بی‌خبر از اون دختر مریض؟
‫این ویروس درمانی داره؟
‫درمانی داره؟
‫من تمام تلاشم رو می‌کنم! ‫بهترین دکترها رو پیدا می‌کنم!
‫اگه لازم باشه می‌فرستمش خارج از کشور!
‫من تمام تلاشم رو ‫می‌کنم! من هر سدی رو می‌شکنم!
‫تو هر سدی رو می‌شکنی؟
‫چطور می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫با کدوم پول؟ به من گوش کن!
‫من پولی برای حیف و میل کردن ندارم!
‫تو می‌تونی با حقوق معلمی‌ت ‫این کارو بکنی اگه می‌خوای!
‫خونه رو می‌فروشم!
‫- چی؟ چی گفتی؟ ‫- خونه رو می‌فروشم!
‫خونه رو بفروشی؟
‫کدوم خونه رو؟ چطور این کار رو می‌کنی؟
‫خونه‌ای رو می‌فروشم که ‫دنیز و جمره توش زندگی می‌کنن.
‫دنیز و جمره می‌تونن اینجا بمونن.
‫فکر می‌کردم اخراج کردنش ‫کافیه. برای نجاتِ خودم!
‫حالا می‌خوای آدم بیاری ‫اونم با ایدز، درست کنارم!
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته! فهمیدی؟
‫هرگز نمی‌ذارم همچین اتفاقی بیفته!
‫کسی ازت اجازه نخواست!
‫فکر می‌کنی دارم ازت اجازه می‌گیرم؟
‫اینجا خونه‌ی منه! هر ‫کاری دلم بخواد می‌کنم!
‫- اگه با این قضیه راحت نیستی... ‫- من با این راحت نیستم!
‫نیستم! می‌فهمی؟
‫از وقتی پای این مرض باز شده به ‫زندگی‌مون، دیگه نمی‌تونم نفس بکشم!
‫من که قرار نیست تمیز کنم ‫کثافت‌کاری‌های برادر مرده‌ت رو!
‫جرئت نکنی دوباره اسمش رو بیاری! نکن!
‫فریده! طلاق می‌گیرم! قسم می‌خورم، طلاق
‫من اینجا زندگی نمی‌کنم، ‫مگه از رو جنازه‌م رد بشی!
‫راستش، اگه اینجا زندگی ‫کنم، به هر حال مرده‌م!
‫برو، طلاق بگیر! طلاقم بده!
‫دیگه نمی‌تونم تحملت کنم!
‫برو، فقط برو!
‫عزیزم!
‫یالا، بیدار شو!
‫مامان...
‫عزیزم، چشمات رو باز کن! ‫نکنه اسمورف خوابالویی؟
‫نمی‌خوام. می‌خوام بخوابم!
‫عزیزم، دیگه بیدار شو. لطفاً.
‫سرم درد می‌کنه.
‫- کجاش؟ نشونم بده. ‫- همه‌جام.
‫عزیزم، یالا، پاشو، بریم صبحونه بخوریم.
‫یه صبحونه‌ی خوشمزه برات آماده کردم، باشه؟
‫یالا دیگه. املت مورد ‫علاقه‌ت رو هم درست کردم.
‫بیا یه صبحونه‌ی خوب بخوریم.
‫- بعدش می‌تونیم قرص‌هامون رو بخوریم، باشه؟ ‫- نمی‌خوام.
‫عزیزم، باید داروهات رو بخوری. لطفاً.
‫یالا. ناراحتم نکن.
‫یالا، پاشو! بیا صبحونه بخور.
‫جمره؟
‫جمره!
‫جمره، عزیزم!
‫جمره، عزیزم! چی شده؟
‫بابا...
‫جمره.
‫بیدار شو عزیزم، باشه؟ قرص‌هات رو بخور.
‫مامان، چرا بیدارم کردی؟
‫تو خوابم بابا رو دیدم.
‫تو هم بابا رو دیدی؟
‫خوابه؟
‫آبجی، باید یه کم هوای تازه بخورم.
‫حواست به جمره هست؟
‫باشه عزیزم. برو. من اینجام. نگران نباش.
‫بابا.
‫بابا!
‫بابا، باید باهات حرف بزنم!
‫بابا، خیلی بهت احتیاج دارم!
‫بابا، در رو نبند!
‫بابا، خواهش می‌کنم در رو نبند!
‫بابا، التماست می‌کنم، در رو باز کن!
‫بابا، خواهش می‌کنم، باز ‫کن! بابا، بهت احتیاج دارم
‫بابا، التماست می‌کنم! لطفاً در رو باز کن!
‫بهت احتیاج دارم بابا! التماست می‌کنم!
‫التماست می‌کنم، در رو باز کن!
‫باز کن! خواهش می‌کنم، باز کن!
‫بابا، حال دخترم خیلی بده.
‫حالش خیلی بده، بابا.
‫خیلی تنهام، بابا.
‫خواهش می‌کنم در رو باز کن! التماست می‌کنم.
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫خوبین، خانم؟
‫تولگا، چرا ما رو ترک کردی؟
‫چرا منو تنها گذاشتی؟
‫تولگا، بچه‌مون خیلی مریضه.
‫جمره... جمره، عزیزم، منو تنها نذار!
‫جمره، ترکم نکن!
‫بیمارستان دولتی بیکوز
‫باشه، فهمیدم.
‫روز خوبی داشته باشید.
‫جمره خوابه؟
‫آره، آبجی. چیزی شده؟
‫اصلاً حرف گوش نمی‌ده.
‫چی شده، آبجی؟ بهم بگو.
‫خانم مدیر زنگ زد.
‫خب؟
‫تصمیم گرفتن جمره رو اخراج کنن.
‫آبجی، چطور می‌تونن این کارو بکنن؟
‫این اتفاق نمی‌افته، ‫دختر. یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫چطوری می‌خوایم یه راهی پیدا کنیم، آبجی؟
‫چطوری؟
‫حتی اگه پیدا هم بکنیم، ‫همه می‌دونن که اون مریضه.
‫تو مدرسه ازش فرار می‌کنن.
‫بچه‌ها رو که می‌شناسی. در ‫مورد همه‌چیز حرف می‌زنن.
‫حتی اگه منم بتونم ‫تحملش کنم، جمره نمی‌تونه.
‫به جای اینکه عذاب بکشه هر روز توی مدرسه،
‫بهتره خونه پیش من باشه.
‫اینطوری آرامشش بیشتره.
‫درسته،
‫ولی اون‌وقت جمره جا ‫می‌مونه از نمایش آخر سال.
‫باید روحیه‌ی بچه رو بالا نگه داریم.
‫نمی‌تونیم بهش بگیم که دیگه توی نمایش نیست!
‫من نمیذارم این اتفاق بیفته!
‫آبجی، نمی‌تونن این کارو بکنن!
‫جمره رویای این رقص رو داره.
‫فکر کردن به رقصیدن خیلی خوشحالش می‌کنه!
‫من نمی‌تونم این کارو باهاش بکنم!
‫ببین، همه‌ی آرزوهاش رو نوشته.
‫یکیش اینه که با بارش برقصه.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم، ‫آبجی. واقعاً نمی‌تونم!
‫گریه نکن، دنیز، لطفاً.
‫لطفاً، دنیز، گریه نکن. من کنارتم.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم. بهت قول میدم. باشه؟
‫دخترم داره جلوی چشمام می‌میره.
‫و تنها کاری که ازم ‫برمیاد اینه که بهش قرص بدم.
‫و انگار که این کافی نبود، اخراجش هم کردن!
‫هیچکس حق نداره با یه بچه این کارو بکنه.
‫اونایی که می‌دونن مریضه، منو نگاه می‌کنن،
‫و به بچه‌ام انگار که کثافتیم!
‫لطفاً منو درک کنید.
‫حداقل، بذارید جمره تو جشن مدرسه شرکت کنه.
‫نمی‌تونم بهش بگم که نمیره.
‫خیلی ناراحت میشه. داغون میشه!
‫لطفاً یه کاری بکنید!
‫ببینید، می‌بینم چه کاری از دستم ‫برمیاد. باور کنید، من می‌خوام کمک کنم.
‫منم نمی‌خوام جمره ناراحت بشه.
‫تمام تلاشمون رو می‌کنیم که ‫خوشحالش کنیم. نگران نباشید.
‫خیلی ممنونم! خیلی سپاسگزارم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫- به پدرم. ‫- اتفاقی افتاده؟
‫دارم فکر می‌کنم شاید، اگه ‫اونجا بود، ازمون حمایت می‌کرد،
‫اوضاع فرق می‌کرد؟
‫نمی‌دونم. شاید می‌تونست ‫جلوی اتفاق‌ها رو بگیره.
‫نمی‌دونم، آبجی.
‫سوال‌ها مدام تو ذهنم می‌چرخن.
‫دنیز عزیزم.
‫اینقدر خودت رو عذاب نده، ‫به گذشته فکر نکن. لطفاً.
‫وقتی جمره تو بیمارستان بود، رفتم ببینمش.
‫برای پناه گرفتن.
‫نخواست منو ببینه.
‫در رو به روم کوبید. این از همه دردناک‌تره.
‫دیگه بهش فکر نکن.
‫سعی کن روحیه‌ات رو بالا نگه داری.
‫انگار دارم شناور می‌شم با جریان آب.
‫نمی‌دونم می‌تونم روی آب بمونم یا نه.
‫فقط منتظرم که آخرش برسه.
‫تسلیم نشو. قوی باش.
‫قوی می‌مونم، آبجی.
‫به خاطر جمره قوی می‌مونم.
‫خیلی خوشحاله.
‫می‌رم به گربه‌ام سر بزنم.
‫تو هم دست‌هات رو بشور، دختر.
‫مامان، دوباره بارِش رو می‌بینم؟
‫می‌بینی عزیزم. فقط باید بهتر بشی، باشه؟
‫دیگه نمی‌تونم بازی کنم ‫دوباره باهاش، مگه نه؟
‫باباش به بارِش گفته که از من دوری کنه.
‫عزیزم، جانم.
‫با بارش بازی خواهی کرد.
‫فقط کمی صبر داشته باش، باشه؟
‫خب، ما به نمایش رقص می‌ریم؟
‫تو میری عزیزم. بهترین ‫رقص تاریخ خواهد بود، باشه؟
‫یالا دیگه.
‫اینجا بشین. من کمی غذا درست می‌کنم.
‫بعد می‌تونیم قرص‌هامون رو بخوریم، باشه؟
‫سلام، صبح بخیر.
‫بله؟
‫من فریده هستم.
‫خالهٔ نوه‌تون.
‫من نوه ندارم.
‫آقا مصطفی، لطفاً پنج ‫دقیقه به من گوش می‌دین؟
‫حرفایی دارم که باید بهتون بگم.
‫چیزهایی که باید بدونید. لطفاً.
‫جمره، پاشو. بیدار شو عزیزم.
‫جمره، بیدار شو عزیزم.
‫جمره.
‫جمره؟
‫جمره. پاشو عزیزم.
‫جمره، تو تب داری!
‫جمره، داری تو تب می‌سوزی!
‫جمره، پاشو دختر. یالا، پاشو!
‫یالا، جمره! بیدار شو عزیزم!
‫جمره، جمره، لطفاً بیدار شو!
‫دختر، لطفاً بیدار شو! لطفاً!
‫جمره، لطفاً. جمره، یالا دختر!
‫لطفاً پاشو. لطفاً! لطفاً! یه آمبولانس!
‫باید به آمبولانس زنگ بزنم!
‫یالا، جواب بده!
‫لطفاً بیدار شو عزیزم!
‫لطفاً بیدار شو! جمره، التماست می‌کنم!
‫الو، من یه آمبولانس ‫می‌خوام! لطفاً، دخترم بیدار نمی‌شه
‫خواهش می‌کنم عجله ‫کنید! ازتون التماس می‌کنم!
‫جمره نوه شماست، آقای مصطفی.
‫گذشته‌ها گذشته. بذارید تو گذشته بمونه.
‫فقط اینو بدونید که دنیز مادر خیلی خوبیه.
‫مادری که حاضره هر کاری برای دخترش بکنه.
‫اما حال جمره خوب نیست.
‫تحت درمانه اما ‫متأسفانه، بیماریش درمانی نداره.
‫باید ببینیدش. انقدر دوست‌داشتنی و باهوشه!
‫اما هنوز هیچی نمی‌دونه.
‫به این نگاه کنید. فقط بخونیدش.
‫این بچه آرزوهاشو نوشته، با تمام معصومیتش.
‫می‌گه می‌خواد باباشو ببینه.
‫هیچوقت باباشو ندیده.
‫بله، اون پدر نداره اما پدربزرگ که داره.
‫قبل از اینکه حال جمره بدتر ‫بشه، خواهش می‌کنم بیاید ببینیدش.
‫کنارش باشید. اگه ‫ببینیدش، متوجه حرفم می‌شید.
‫ببخشید.
‫بله، دنیز؟
‫باشه، باشه، آروم باش! دارم میام!
‫حال جمره داره بدتر میشه. ‫دارن میبرنش بیمارستان.
‫باید برم.
‫اگه میخوای ببینیش، ما ‫بیمارستان دولتی بیکوز هستیم.
‫بریم بچه‌ها. سریع‌تر!
‫مواظب باش!
‫- راهو باز کنید! ‫- خانم، شما نمی‌تونید داخل بشید.
‫دنیز، من اینجام!
‫بخش مراقبت‌های ویژه
‫خانم دنیز،
‫سیستم ایمنی جمره داره از کار می‌افته.
‫به درمان جواب نمیده.
‫دکتر، چی میگید؟
‫من هر روز قرص‌هاشو بهش ‫دادم! هر روز با دستای خودم!
‫خیلی متاسفم.
‫از این به بعد،
‫تنها کاری که میتونیم بکنیم اینه که ‫بذاریم روزهاش رو اونجوری که میخواد
‫نه، امکان نداره، نه!
‫دختر من زنده میمونه!
‫دکتر، چی میگید؟ نه!
‫جمره به جشن مدرسه میره!
‫جمره خیلی قویه. خیلی قوی! اون خیلی قویه!
‫اون میتونه هر چیزی رو تحمل کنه.
‫جمره خیلی قویه!
‫ما کلی کارای دیگه با هم انجام میدیم!
‫همه‌شون واقعی میشن، باشه؟
‫هر کاری که بخواد رو انجام ‫میده، بهت قول میدم. باشه؟
‫اون همه کار انجام میده. حتماً میده!
‫جمره... جمره زنده ‫میمونه. جمره زنده میمونه!
‫دختر من زنده میمونه! دختر من زنده میمونه
‫دخترم!
‫خیلی متاسفم!
‫کاش به حرفت گوش کرده بودم.
‫کاش به حرفت گوش کرده بودم!
‫منو ببخش.
‫سعی کردم بهت بگم اما گوش نکردی.
‫الان پیشتم. همیشه کنارت می‌مونم!
‫خواهش می‌کنم، من نتونستم ‫اما تو می‌تونی. خواهش می‌کنم!
‫منو ببخش عزیزم.
‫منو ببخش!
‫منو ببر پیش نوه‌ام. ‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم!
‫عزیزم.
‫دختر کوچولوی عزیزم.
‫بذار نگاهت کنم.
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫من پدربزرگتم.
‫پدرِ مادرت.
‫دختر عزیزم.
‫چقدر زیبا شدی، عزیز دلم.
‫خب. کدوم رو می‌خوای بپوشی؟
‫هیچکدوم.
‫باشه.
‫بیا موهاتو شونه کنیم.
‫مامان، بارِش میاد؟
‫میاد، عزیزم.
‫بهترین جشن رقص عمرمون میشه.
‫یالا، بیا موهاتو شونه کنیم.
‫چیه بابا؟
‫با مادرت برو، پسرم.
‫اونا نهایت تلاششون رو ‫برای برگزاری این نمایش کردن.
‫شما با ما میاین و جمره باید شما رو ببینه.
‫بابا، منم میتونستم جای اون باشم.
‫شما با جمره خیلی بد رفتار ‫کردین، آخرین باری که دیدیمش.
‫یالا بابا، خواهش می‌کنم! ‫میتونین ازش معذرت‌خواهی کنین.
‫باشه پسرم. این کارو می‌کنم.
‫بریم.
‫خیلی خب. یالا بچه‌ها! بیاین بریم تو!
‫نوبت رو رعایت کنین. آروم!
‫حالا مواظب باشین.
‫آروم و با احتیاط. مواظب باشین!
‫جمره...
‫- کمک! ‫- جمره! جمره!
‫- جمره! ‫- جمره!
‫کمک خبر کنین!
‫- جمره! ‫- جمره!
‫- جمره
‫صبر کنید، بهش فضا بدید! نزدیک‌تر نشید!
‫به آمبولانس زنگ بزنید. آمبولانس!
‫- به آمبولانس زنگ بزنید! ‫- جمره!
‫جمره!
‫عزیزم!
‫جمره! دوستات اینجان!
‫جمره، نگاه کن! همه به خاطر تو اینجان!
‫جمره، اینا همه‌ش برای توئه!
‫جمره! عزیزم، عزیزم، عزیزم، عزیزم!
‫جمره!
‫مغلوب زمان شدم در یک چشم به هم زدن
‫حالا کجایی؟ کی می‌دونه کجایی
‫با تمام رویاها
‫و امیدهایی که آرزوشون رو داشتم
‫تنهام گذاشتی
‫توی این دنیای پهناور
‫پس از هر شب، روزی نو زاده می‌شود
‫آنگاه این طوفان خاموش در درونم درمی‌گیرد
‫پس از هر شب، روزی نو زاده می‌شود
‫آنگاه این طوفان خاموش در درونم درمی‌گیرد