Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tak jak w bajkach,
każda chce wyjść za księcia, którego kocha,
przysięgając dożywotnią wierność i oddanie,
i żyć szczęśliwie do dnia, gdy umrze u jego boku.
O tym marzy każda dziewczyna, tak?
Co za bzdury!
Małym dziewczynkom dają lalki i przygotowują je do macierzyństwa.
Chodzą na śluby ubrane w suknie ślubne!
O czym mają potem marzyć?
O rozszczepianiu atomów? Skądże!
Trzymaj. Sukienka jest niegotowa.
A gdy trochę podrosną?
Wszyscy martwią się ich stanem cywilnym.
„Kiedy wyjdziesz za mąż?”
„Nie zwlekaj zbyt długo”. „Rozglądaj się”.
„Rozważ każdego kandydata”.
Co komu do tego?
To moja sprawa.
Tak czy siak…
I jeszcze jedno.
Albo weźmiesz ślub,
albo umrzesz samotnie w swoim mieszkaniu z 11 kotami.
Nie ma żadnej alternatywy?
Czy kobieta z własnej woli może nie brać ślubu?
Jak mężczyzna z własnej woli
może chcieć się żenić?
Jak to możliwe?
Myślę o tym i nie znajduję żadnego powodu.
Przecież do niedawna nabijaliśmy się z tego idioty…
Coś w niego wstąpiło.
Wygląda jakoś inaczej.
Czy nie nabijaliśmy się, że się ożenił?
- Tak, ale… - Ale co?
Jesteście razem od roku, a ty już bierzesz ślub, Tuna!
Wiesz, jak będzie?
Miesiąc miodowy szybko się skończy,
roztyjecie się, a już swoje ważysz, zaczniecie się kłócić.
Małżeństwo oznacza koniec miłości, podniecenia i namiętności.
Czego człowiek spodziewa się po ślubie?
Miłość jest pociągająca,
gdy nie wiadomo, jak się zakończy.
Im dłużej kobieta musi się starać, tym dłużej jest zakochana.
Głównym powodem trwania miłości jest oczekiwanie.
Dlatego wróbel w garści nie pociąga tak jak gołąb na dachu.
A to, panowie, są kajdany.
One nawet twierdzą,
że żyły z palca serdecznego lewej dłoni idą prosto do serca.
Wszystkie tam prowadzą.
Wymyśliły romantyczną bajkę, żeby zakuć mężczyzn w łańcuchy,
a wy to kupiliście. Brawo.
Wyglądasz pięknie.
Bądź szczęśliwa.
MIŁOSNE TAKTYKI 2
Jak mogłam popełnić taki błąd?
W końcu pojęłaś.
Ale co?
Dobra. Po pierwsze, zachowaj spokój.
Nie wysłałaś zaproszeń. Nie jest za późno.
- Zadzwoń do Tuny. - Dobrze.
Powiedz, że bardzo go kochasz, ale się rozmyśliłaś.
Zgoda?
Co? Nie rozmyśliłam się, Aslı.
Powiedziałaś, że popełniłaś błąd.
O to chodzi?
Umówiłam fryzurę próbną i degustację tortu na ten sam termin.
To miałam na myśli.
Tuna jest taki kochany.
Stwierdził, że zajmie się tortem.
Niech lepiej załatwi fryzurę próbną, a tort zostawi nam.
Bardzo potrzebuję czekolady.
Poważnie powinnyśmy to zrobić?
Jesteś panną młodą!
- To dajmy tutaj. - Dobrze.
A te talerze…
Jak ci smakuje, mamo?
Pyszny!
Spróbujemy czekoladowego?
Jasne.
Inni faceci przyszli z narzeczonymi albo matkami.
Ty wybrałeś nas.
To tort weselny. Nie mogę wybrać go sam.
Do trzech razy sztuka. Wygląda olśniewająco!
Podoba mi się. Jest cudowna.
Sama nie wiem.
Ten jest lepszy.
Niech połączą te dwa i zrobią coś wyjątkowego.
Przepraszam? Skończyliśmy.
Taką chcę!
Najlepszy tort, jaki jadłem.
Spróbuj.
- Poważnie? - Sam sprawdź.
Braliście coś? Co wam odbiło?
- Spróbuj. - Cicho!
Bezczelność!
Naprawdę wiem, że to ta.
- Taką chcę. - Spróbujmy.
Będzie niesamowita.
- Co robisz? - Wbiję to tutaj.
Halo?
Kerem?
Dzwonisz w samą porę.
Mało brakowało, a musiałbyś wpłacić za mnie kaucję.
Też naszły mnie niepokojące wizje dotyczące moich kumpli.
Jestem wrakiem.
Muszę ich jeszcze poznać z moją instruktorką tańca.
Gdy tu skończymy, mogę po ciebie wpaść.
Proszę, przyjedź jak najszybciej.
Pospiesz się.
Znów zbliżamy się do siebie, odsuwamy się i obrót.
Tęskniłem.
Ja za tobą też.
Jak bardzo tęskniłeś?
Znajdźmy ustronne miejsce, to ci pokażę.
- Tak dobrze? - Tak.
Nieco bardziej…
Użyj ramienia i…
Tuna ma napad padaczki?
Myślałam, że ich otruto,
ale ta opcja też ma sens.
Jak Beyoncé. Ślini palec i…
Obracam się, biorę ją…
i podnoszę!
- Cansu! - O nie.
- Chyba nie żyje. - Ale runął.
- Tuna? - Nic mi nie jest. Siedź sobie.
- Nogi się zaplątały… - Pech.
Masakra. Runął jak kłoda.
Jest tak nakręcony, że nie zauważyłby utraty nogi.
Rozumiem, że faceci nie umieją tańczyć.
Ale to? Daj spokój.
Twój chłopak umie.
No tak. Chodziłeś na lekcje tańca.
Żeby zaimponować dziewczynom.
Co za banał.
Tylko jednej.
Damli.
Zaprosiła mnie na bal. Mieszkałem u nich we Francji.
Nie chciałem narobić jej wstydu, więc wziąłem parę lekcji.
- I polubiłem to. - Tak?
Damla to córka mojej ciotki, która mnie wychowała.
Minął już rok, a nadal potrafisz zaskoczyć.
Minął rok, a nadal nie mogę oderwać od ciebie oczu.
Powiedz, Kerem,
czemu wszyscy myślą, że miłość powinna prowadzić do małżeństwa?
Nie pojmuję tego.
Racja.
Ja też nie.
Całe te obrzędy i otoczka… Jakby to było coś wielkiego.
Skoro już musisz, weź skromny ślub, racja?
Jeśli naprawdę musisz,
zrób to na plaży w gronie najbliższych przyjaciół.
Jeśli musisz.
Moim zdaniem to zbędne.
Zaskoczyłaś mnie takim podejściem.
Dlaczego?
Jestem silną i pewną siebie kobietą. Dlaczego cię to dziwi?
Bo jesteś niesamowita.
Przestań.
Tłumaczę to dziewczynom od kilku dni.
A ja chłopakom.
Pomyśl.
Po ślubie twoje pragnienia stają się czymś zwyczajnym.
Koniec z miłością.
Z namiętnością.
Wbrew powszechnej opinii…
Nawet seks jest rzadszy.
- Oczywiście! - Tak jest.
Nie mają okazji, bo ciągle się kłócą, co?
Właśnie.
Cieszę się, że się z tobą nie ożenię.
Nie rozumiem tego.
I tak nie chciałaś brać ślubu.
Dlaczego się złościsz?
Tym razem ja też nie rozumiem.
Można nie chcieć się żenić,
ale żeby nie chcieć mnie poślubić?
Ja o tym decyduję.
Tuna, na pewno tylko skręciłeś kostkę?
Tak powiedział lekarz.
Ile razy mam powtarzać?
Nie ufasz medycynie?
I lekarz założył ci to na skręconą kostkę? Ciekawe.
Ukrywa, że jest złamana.
Boi się rad o przełożenie daty ślubu.
Ja to mam szczęście.
Wiesz co? Aslı to kobieta moich marzeń.
Dziś znów to zrozumiałem.
Też uważa małżeństwo za głupotę i nie chce ślubu.
Nie chcesz mnie za żonę? Za kogo się masz?
Czy ja chcę cię poślubić?
Nie. Kogo obchodzi, czy tego chcesz?
Nasz król nie chce się żenić!
Jeszcze zobaczymy!
Ona tak od godziny. Mamy się martwić?
Rozumiem niechęć do małżeństwa,
ale nie do małżeństwa ze mną.
Ja o tym decyduję. Tylko ja!
Naprawdę powinnyśmy się martwić.
Za kogo on się ma?
Ja to mam szczęście.
Aslı…
znów go dopadła.
O co wam chodzi? Mówiłem, jak wyglądała rozmowa.
Słyszałeś o zegarze biologicznym?
Ma rację. Daję im góra rok.
Aslı taka nie jest.
Sama to powiedziała. Tak trudno wam w to uwierzyć?
Jest takie powiedzenie, młody.
„Nie wierz we wszystko, co mówi kobieta”.
To na taksówkę.
- „Nie wierz we wszystko”… - „Co mówi kobieta”.
Nie mają okazji, bo ciągle się kłócą, co?
Nie ożenię się z tobą.
Dzień dobry, panno Aslı.
Witam.
- Założysz ją na manekina? - Oczywiście.
Zaczynamy nową rozgrywkę.
Zaczynamy nową wojnę.
Przekonam Kerema, żeby się ze mną ożenił.
Zniszczę w niej każde poczucie potrzeby ślubu.
Czemu waszym zdaniem faceci nie chcą się żenić?
Boją się, że stracą wolność.
Dlaczego kobiety pragną ślubu?
Po pierwsze, przez predyspozycje genetyczne.
My bawimy się pistoletami i autami, a one próbują hajtnąć Barbie z Kenem.
Też to robiłem.
Musimy o tym kiedyś pogadać.
Wiedzą, że będą musieli utrzymać rodzinę,
a nie chcą odpowiedzialności.
Masz całkowitą rację.
To też zapisz, Cansu. Na samej górze.
Ślub ma zaspokoić ich potrzebę miłości i uwagi.
Nigdy o tym nie myślałem.
Wiem, widzę.
Co robisz?
Pokażę mu, że będzie miał normalne życie
i nie ograniczę jego wolności po ślubie.
Pokażę jej, jak nudne i monotonne byłoby nasze życie.
Musicie mi w tym pomóc.
Zrobimy wszystko.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Masz plany na wieczór?
Nie, żadnych. Coś ci chodzi po głowie?
Tak, ale Emir daje mi znaki,
że musimy popracować u mnie kilka godzin nad prezentacją.
Może wpadniesz? O ile cię to nie nudzi.
Może potem coś wymyślimy.
Jasne, przyjdę.
W takim razie widzimy się o 19.00.
Dobrze.
Miejcie do niej jak najwięcej próśb.
Niech się dusi.
To nawet lepiej.
Dziś pokażę mu, że mogę być kobietą z duszą gejszy.
Zauważcie, że mogę być, a nie, że jestem.
- Kochanie? - Tak?
Zrobisz nam kawy?
Już zrobiłam.
Ale po turecku, tak?
Może napijemy się mirry?
- Mirry? - Mieliśmy prosić o różne rzeczy.
Masz mirrę, skarbie?
Niestety nie.
- Tylko kawę po turecku. - Dobrze.
Jaką?
- Czarną. - Z odrobiną cukru.
W takim razie ja chcę bardzo słodką.
W porządku.
Czarna, mało cukru, dużo cukru.
Ekspres się zepsuł.
Musisz użyć tygielka.
Tylko tak można zrobić prawdziwą kawę. Zaraz wracam.
- Herbaty? - Może herbaty?
Czytasz mi w myślach.
Przyniosę.
Tylko nie ekspresową, kochanie.
Poprosimy świeży napar.
Czy kiedyś zrobiłam ekspresową?
Już przygotowałam napar. Zaraz wrócę.
Zabierzesz to?
Jasne! Prawie zapomniałam.
Proszę.
Te też zabiorę.
Widzisz, jaka jestem zręczna?
Stary, ona nie jest sobą.
A jeśli została opętana?
- Przez co? - Nie każ mi tego mówić.
Broń Boże. Odpukać.
Mówiłeś, że przychodzą chłopaki, więc urwałam się wcześniej.
Zrobiłam coś dla was.
Dziękujemy, Aslı. Przepyszne!
Smacznego.
Sama je upiekłaś?
Częstujcie się. Przyniosę wam owoce.
Dobra jest.
Dziękujemy za wszystko.
Prześlij przepis.
Wariaci.
Znajdę wymówkę, żeby iść do domu.
Nie będę już u niego nocować.
Zobaczy, że jeśli chce spać obok mnie,
musi się ze mną ożenić.
Już późno.
Chodźmy do łóżka.
Pracuję nad nową kolekcją.
Jutro mam ważne spotkanie.
Lepiej przenocuję u siebie.
Śnij o mnie.
Plan nie wypalił.
Jakby wiedział, co próbuję zrobić.
Czy to możliwe?
Może ktoś mu powiedzieć?
Co jest?
Powiedziałeś coś Cansu?
Nic nie mówiłam. Czemu mi nie wierzycie?
gdyby Aslı nie znała planu, jeden z nas by nie żył.
Dałem słowo!
Nie powiedziałem jej.
- Zmieszczą się tu wasze imiona? - Nawet nasze życiorysy.
Cześć, tatku. Leyla o ciebie pyta.
Chodź, księżniczko.
Moje kochanie.
Muszę pożyczyć jakieś dziecko.
- Pożyczyć? Żywe? - Tak! Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Pokażę Keremowi, że mogę być dobrą matką,
i dowiem się, czy marzy o byciu ojcem.
- Przecież nie lubisz dzieci. - Nie powiedziałam, że lubię.
Kto ci użyczy dziecko?
Nawet moja siostra się waha, zanim da mi swoje.
- Twoja siostra ma dziecko. - O nie.
O tak.
Bardzo dziękuję.
To może o 19.00? Pasuje?
Świetnie.
Aslı?
Proszę.
Wyjaśnisz mi to, skarbie?
To dziecko siostry Ezgi.
Prosiła, żeby się nim zająć kilka godzin, a ja się zgodziłam.
Kilka godzin?
Syndrom niespokojnych nóg. Czasem tak robi.
- Pomówimy w moim gabinecie? - Jasne.
Świetnie razem wyglądacie.
Co będziemy z nim robić przez godzinę?
Sama nie wiem.
Nakarmimy je,
przewiniemy
i położymy spać.
To tylko dziecko. To nie może być tak trudne.
Kerem, świetnie razem wyglądacie.
Co? Nawet nie wiem, jak je trzymać.
Ojej. Jakie urocze.
Niedobrze mi.
Co ono jadło, że tak śmierdzi?
Zaraz zemdleję od tego smrodu.
Nie dam rady.
Pokażę Keremowi, że mogę być dobrą matką.
Jasne, że dam.
- Dalej. - Zrobię to.
To chłopak.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Cześć. Pomóc wam?
- Śmiało. - Przytrzymaj mi włosy. Będę wymiotował.
Pomocy!
Zaraz.
Świetny pomysł.
Udało się.
Możemy go już ubrać.
Jestem wykończona.
Ja też.
Ciotka i żona wujka nie mogą siedzieć razem.
Pokłóciły się na ceremonii obrzezania Metea.
To może tak?
Ciotki przy jednym stole, a wujek z żoną przy drugim.
Nie da rady.
Kłóciły się na weselu Kaana…
Kochanie!
Jak usadzenie ich osobno ma rozwiązać problem?
Nie rozwiąże, ale co mam zrobić?
Co ja mam powiedzieć? Kerem coś kombinuje.
Aslı dziwnie się zachowuje.
- Co? - Nie wiem.
Jakby wiedział, co próbuję zrobić.
Masz paranoję. Co może kombinować?
Może chce ślubu i próbuje mnie przekonać.
Nie mówiłeś czasem, że na bank nie chce wyjść za mąż?
- Tak mówiłam. - Więc się nie martw.
Skąd by wiedział, że zmieniłaś zdanie?
Masz rację. Czemu zmieniłaby zdanie?
Skąd by wiedział?
To nieistotne.
Otworzyła się dla mnie szansa.
Nie ma możliwości, żeby plan się nie udał.
Nie ma szans.
Do kolejnego planu potrzebujemy nieszczęśliwej pary.
Czyli kogo?
Tuna.
Widziałeś kiedyś żonę Emira?
Nie, a ty?
O dziwo też nie.
Był żonaty, gdy go poznaliśmy.
Nie ma żadnego dowodu.
Cały czas nas oszukiwałeś?
Spójrzcie na stan cywilny.
ŻONATY
- No proszę. - Żonaty.
Jesteś jakimś socjopatą? Trzymasz ją pod kluczem?
Czemu nas nie przedstawiłeś?
Nie wiem. Pewnie nie było okazji.
Przez dwa lata?
Ona nie istnieje.
Widzę martwych ludzi.
Nie bądźcie śmieszni.
Już bywa różnie. Nie dokładajcie problemów.
- Różnie? - Bardzo.
Ujmę to tak.
Kłócimy się bez przerwy.
Nie.
Nie ma mowy.
Tuna.
Postanowione.
O rany! Znakomity plan.
Nie znam bardziej idealnej pary niż twoi rodzice.
I nadal szaleńczo się kochają.
Urocze.
Ale mieszkają w Izmirze.
Dlatego powiedziałam, że nadarza się okazja.
Przyjeżdżają wieczorem. Przedstawię ich Keremowi.
Nie widziałam ich dwa miesiące.
Jutro przyjdziecie do mnie, Emir. Jasne?
Wy też wpadnijcie, Tuna.
Nie chcę, żeby Aslı nabrała podejrzeń.
Mówiłem, że się nam nie układa. Nie rozumiesz?
Rozumiem, dlatego was zapraszam.
Pokłócicie się przy Aslı.
To wszystko.
O czym on gada?
Jesteś mi winien przysługę. Czas się odpłacić.
- Nic ci nie jestem winien. - Jesteś.
Cześć, kochanie. Właśnie miałem dzwonić.
Jutro wieczorem wpadną do mnie Emir z żoną.
Nalegał, żebyśmy poznali ją przed weselem.
Cansu i Tuna też będą.
Może zaprosisz Ezgi, żebyśmy wszyscy…
Co? Twoi rodzice?
Dziś?
Nie, kochanie. Czemu miałbym się jąkać? Ale…
Mam dziś ważne spotkanie w interesach.
Oczywiście, że nie jest ważniejsze od spotkania z twoimi rodzicami.
W porządku.
Dobrze.
Przykro mi.
Obrączka coraz bliżej.
Nie poluźniaj krawata.
Wiesz, że ich nie cierpię.
- Czemu tak się uparłaś? - Spotykasz się z moimi rodzicami.
Nie chcemy, żeby tata pomyślał, że córka umawia się z menelem.
Brak krawata oznacza, że nim jestem?
- Denerwujesz się? - Nie, jestem bardzo spokojny. A ty?
Wcale się nie denerwuję.
Nie bój się.
Nie boję się!
Mój tata jest twardy, surowy i zdyscyplinowany,
ale to dobry człowiek.
Nadal kochają się jak pierwszego dnia.
Nigdy nie widziałam, żeby się kłócili. To dopiero miłość.
Niedługo zobaczysz.
Są.
Kochanie?
Zdenerwowany?
Tak.
Są tutaj.
Chodź, nie wstydź się.
- Mamo! - Kochanie.
- Witamy. - Cześć.
Bardzo tęskniłam.
Kerem, poznaj moją mamę, Canan.
- Bardzo mi miło. - Wzajemnie.
Gdzie tata?
Jedzie.
Tata?
Nie przytulisz tatuśka?
„Tatuśka”?
Moja laleczka.
- Jak tam? - Tato?
Kerem, tak?
Witam, panie Ercüment.
„Panie”? Nie znoszę tego. Mów mi Ercü.
Jesteś bankierem?
Jest?
- Mama mówiła, że robi reklamy. - Tak.
To po co ten garnitur?
Byłem na spotkaniu.
Ale już się skończyło. Potrzymaj.
Ściągnijmy ten krawat.
Wyluzuj. Właśnie tak.
Długi ten krawat. Chodź.
- Ile mierzysz, koleś? - „Koleś”?
- Mam 191 cm. - Trzy więcej niż ja.
Mamo, co się stało tacie?
Andropauza.
Co?
Po prostu zwariował.
Akurat dziś?
Jesteś ode mnie wyższy? Założę się, że nie.
Nie jestem.
- Mierzymy tyle samo, ale… - Ja mam 188 cm.
- Słuchaj. - Tak?
Może selfie?
- Jasne. - Chodź.
Przysięgam, że zaraz zemdleję.
Potrzymaj.
Masz jakiś alkohol?
Może zaczniemy od kolacji?
Posłuchaj, skarbie.
Tak jest od miesięcy.
Nie mogę go znieść, jeśli się nie napiję.
Rozumiesz?
- Ja wyglądam ekstra, ale ty słabo. - Zapomnij o kolacji.
Obserwuj mnie na Instagramie.
Tata ma tam konto?
No pewnie. Nawet kupił lewych obserwujących.
Co?
Nieważne. Daj mi drinka.
- Coś mocnego. - Niedobrze mi.
Lubisz mój profil?
- Jest sztos, co? - Wygląda świetnie, panie Ercüment.
Miałeś mi mówić Ercü.
Dobrze, panie Ercü… To znaczy Ercü.
Śmiało, nalej jeszcze jednego.
Mamo, jak to się stało, że tata nagle tak się zmienił?
Proszę, wyjaśnij mi.
Już ci mówię.
Najpierw powoli zaczął zmieniać sposób ubierania.
Zaniepokoiło mnie to, ale nie naciskałam.
Potem zmienił samochód.
Tak jest.
Kupił kabriolet.
Musisz to zobaczyć, Aslı.
Zupełnie do niego nie pasuje.
Motocykl widziałaś.
Jego gesty, sposób bycia i mówienia…
Zupełnie się zmienił.
Jak mój triceps?
Wygląda świetnie jak na pana wiek.
Słucham?
- Wygląda świetnie. - Masz dietę keto?
To nie dla mnie.
Bez niej stracisz formę.
No nie wiem.
Niech będę przykładem.
Ma pan rację.
Masz się czym chwalić. Pokaż.
- Wolę nie. - Ja pokazałem.
- Panie Ercüment… Ercü… - Proszę.
- Nie chcę. - Dalej.
Kerem!
Chcę rozwodu.
Serio?
Wyskoczymy gdzieś. Mam motocykl.
- Będę czekać. Powodzenia. - Dziękuję, panno Aslı.
Wy tutaj? Przecież spotkamy się wieczorem.
Próbuję dokończyć kolekcję.
Przez ślub i moją gierkę zaniedbuję pracę.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Jaką?
Za chwilę zobaczysz.
- Cześć. - Oto i on!
O rany! Bulut?
Jakim cudem?
Skąd się tu wziąłeś?
Dziewczyny!
- Bardzo tęskniłem. - Witamy.
Dzięki.
Nic się nie zmieniłeś.
Ty wyglądasz lepiej niż kiedykolwiek.
Dziękuję.
- Tęskniłem za wami. - My za tobą też.
Gdy cię zapraszałam, nie miałam nadziei.
Cieszę się, że jesteś.
Miałbym nie być na ślubie przyjaciółki?
- Mówi o mnie. - To prawda.
Wiesz co? Gabinet jest fantastyczny.
W końcu odważyłaś się zbudować własną markę.
Najwyższy czas.
- Moje gratulacje. - Dzięki.
Aslı…
Wyglądają przepięknie.
Miło słyszeć takie słowa
od właściciela słynnej marki.
- Nie słodzisz mi, prawda? - Znasz moje podejście do pracy.
Mówię, co myślę.
Mamy dużo do omówienia. Siadaj.
Napijmy się.
Powiedz, jak u ciebie?
Pracowicie. Pół roku w Dubaju, pół w Nowym Jorku.
W międzyczasie podróże.
Biedaczek. Ty to masz ciężkie życie.
Wiem, co czujesz. Zaraz się rozpłaczę.
Zjedzmy kolację.
Opowiem wam o trudach mojego życia.
Mamy już plany na wieczór.
- Jemy kolację u Kerema. - Kerema?
Mojego chłopaka.
- Masz chłopaka? - Tak.
O imieniu Kerem?
Jak w tej bajce. Musiało was to bawić.
Nikt nie przepuści okazji do żartów.
W końcu ktoś dostąpił zaszczytu, by zostać twoim chłopakiem.
Zaciekawił mnie.
Nie było łatwo.
Domyślam się.
Przestań!
Jeśli nie przyjdzie z żoną, nie dam mu spokoju w pracy.
- Jego żona nie istnieje. - Kerem!
Cześć!
Kto to? Na nasz teren wkroczył obcy lew.
Nie znam go.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Poznajcie się.
To Bulut, przyjaciel z młodych lat. Przyleciał z Dubaju.
- Jestem Kerem. - Wybacz, że wpadam nieproszony.
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
Nadal nie wierzę, że tu jesteś!
- Idziemy? - Jasne.
Co ona taka rozanielona?
Jak?
To musi być jakiś fotomontaż.
To Feride, moja żona.
Witam, jestem Kerem.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Feride?
Tak ma na imię?
Wygląda na Bellę, Kendall albo Gigi.
Miło mi. Tuna.
- Mnie też. - Mnie bardziej.
Feride? To ty?
- Aslı! - Co tu robisz?
To twoja żona? Nie jest z agencji modelek?
- O co ci chodzi? - Ma rację. Później pogadamy.
Kopę lat.
- Mam już męża. - Kogo?
- Emira? - Tak.
- Bulut? - Feride?
- Jak leci? - Kto to?
- Kerem? - Emir?
- Tuna? - To nas nie dotyczy.
Co za zbieg okoliczności.
Feride to przyjaciółka z liceum.
Nie widziałyśmy się od lat.
Niesamowite. A to kto?
- Kto? - Ten facet.
Wygląda jak grecki posąg. Jak Adonis.
Bulut? To tylko…
W czasach liceum krótko byliśmy parą.
Chodziłaś z nim?
Chodźmy.
Idę do dziewczyn.
- Ma udar. - Daj mu się przewrócić.
Jesteś głodna, siostro?
„Siostra” jest najedzona.
Mam szczękościsk.
W porządku?
Mamy mu dokopać?
Nie do wiary.
Tajemniczą żoną przyjaciela mojego chłopaka
jest moja przyjaciółka.
Spotykamy się po latach.
Emir często mówił o jakiejś Aslı, ale nie sądziłam, że to ty.
Wypijmy za to spotkanie.
Zdrowie.
Czemu powiedziałaś, że ze sobą chodziliśmy?
Trwało to tydzień. Nawet nie trzymałem cię za rękę.
Twój mąż był bliski zawału.
Mamy trudny okres. Ciągle się kłócimy. Chciałam wzbudzić zazdrość.
Dobra taktyka.
Co robimy jutro wieczorem?
Jest miło, po co poruszać ten temat?
Wszystko jest pod kontrolą.
Co jest jutro?
Organizuję wieczór panieński Cansu.
Jaki jest plan?
Dokąd idziemy?
Wciąż mówisz, że się tym zajmujesz.
Coś się znajdzie. Jest sporo miejsc na taką okazję.
Coś wybierzemy.
- Czyli będziemy robić to, co wszyscy. - A co innego chcesz robić?
Wstydź się, Aslı. Naprawdę.
Dla ciebie przygotowania do ślubu i wieczory panieńskie są mało ważne.
Rozumiemy to.
A nawet szanujemy.
Ale wiesz, jakie to ważne dla Cansu.
Nie okazujesz jej tego samego szacunku.
Masz pojęcie, jak od początku podchodzisz do ślubu?
Powiem tyle.
Cansu oczekiwała,
że choć odrobinę się zaangażujesz.
Masz rację.
Całkowitą.
- Co ja zrobię? Muszę iść. - Stój! Co robisz?
- Wychodzę! - Dokąd?
Nie mogę. Jestem na morzu.
Co ja teraz zrobię?
Nie jestem przygotowana.
- Spokojnie, coś wymyślimy. - Już za późno.
Uspokój się.
Mam pomysł, ale może się wam nie spodobać.
- Płyńmy na moją wyspę. - Co?
- Masz wyspę? - Tak. Jest tam też hotel.
- Co? - Masz hotel?
Jesteś najlepszy!
Niewiarygodne! Ma własną wyspę.
Mamy wyspę! Zróbmy listę.
Wymyślmy coś.
Co to będzie za impreza? Kogo zaprosić? Koleżanki Cansu…
Masz wyspę. Niesamowite!
Co z wami?
- Kerem nie wie, prawda? - Nie.
O imprezie na wyspie?
Spójrz, jaki jest spokojny!
Miałem dziś mnóstwo spotkań.
Zapytaj, czy coś z nich pamiętam.
- Pamiętasz? - Nie.
Zapytaj dlaczego.
Dlaczego?
- Powiedz coś, Tuna. - Dlaczego?
Po co ta zabawa w pytania? Po prostu powiedz.
Bo ten facet to były chłopak mojej żony.
Do tego jest przystojniejszy niż Kerem.
Serio?
Ogarnijcie się.
- Nie jest przystojniejszy. - Jest.
Po drugie, to było lata temu.
- Nie ufasz żonie? - Ufam, ale…
No więc?
Jeszcze jedno.
Jak udało ci się ożenić z taką kobietą?
Poważnie. Jak to się stało?
Czasem kobiety umawiają się z kimś spoza swojej ligi. Tak jak tutaj.
To jaki jest twój sekret?
Śmiało, narywajcie się.
Mówię poważnie.
Widać, że musimy się od ciebie uczyć.
Czemu jesteś zazdrosny o Buluta? Niech Kerem się martwi.
- Słucham? - Co?
- Nic. - Jak to nic?
Nic takiego.
Co powiedziałeś?
- Ale co? - Wykrztuś to z siebie, Tuna.
No dobra.
Bulut był zakochany…
w Aslı.
Nie odwzajemniała jego uczuć, więc spiknął się z Feride.
Resztę znacie.
Wiem od Cansu.
Poprzedni strój wyglądał dużo lepiej.
To wieczór panieński. Ubierz się na biało.
Tak sądzisz?
No dobrze, wszystkie możemy być na biało.
- Dobrze? - Jasne.
Wciąż nie mogę w to uwierzyć, Aslı.
Wiedziałam, że mnie zaskoczysz, ale tego się nie spodziewałam.
Bardzo dziękuję.
- Tak naprawdę… - Wiesz co?
Jesteś najlepsza.
- Nowy nawyk. - Wystraszyłam się.
Nic nie poradzę. Tak się cieszę.
Dobrze, że was mam.
Przestraszyłaś nas.
No i?
Co robimy?
Zamówimy coś? Jestem głodny.
- Zdenerwowałeś się tym. - Nie.
Ufam jej. Poza tym…
To znaczy…
Sami mówiliście, że Aslı go odrzuciła.
- Nie ma się czym martwić. - Dobrze.
Twój wybór.
Niech dziewczyny spędzą noc na odległej wyspie
z bogatym przystojniakiem, który wiedzie luksusowe życie w Dubaju.
Dla mnie luzik.
„Luksusowe życie”?
Facet nie jest szejkiem.
Fakt, nie jest.
Jest tylko jego przyjacielem i partnerem w interesach.
Spójrz, jakie luksusy!
- Pokaż. - Masz.
Rany! On ma tygrysa.
Żywego.
- Witajmy. - Jak romantycznie.
Dzień dobry.
Nie spałem całą noc!
Ja też nie.
Obserwowałem Feride.
Nasze spojrzenia się spotkały. Ze strachu aż się jąkała.
Na lotnisku nie umiała się nawet pożegnać.
Biedactwo.
Zahaczymy Susurluk?
Kupimy kanapki.
Nawet tego nie skomentuję.
Zaczynamy zabawę!
To ta wyspa?
Jego wyspa?
Tak.
Już pytaliśmy ludzi. Musimy czekać na jego zgodę.
Zadam pytanie, które dręczy nas wszystkich.
Jak się tam dostaniemy?
Gdy otrzymamy pozwolenie,
wynajmiemy łódź.
Ta się nada. Niech to będzie coś luksusowego.
Podsumujmy, o czym rozmawialiśmy.
Nie jesteśmy tu, żeby śledzić dziewczyny.
Czy to jasne?
Rozumieliśmy to, gdy mówiłeś o tym osiem razy,
ale przy dziewiątym jestem skołowany.
Mógłbyś powtórzyć?
Nie uwierzą nam. Zwłaszcza Aslı.
Trzymajmy się planu.
Pracujemy w reklamie. Sprzedajmy pomysł.
Jesteśmy tu przez ciebie.
Przecież to ty zadzwoniłeś w środku nocy i stwierdziłeś, że jedziemy.
Po prostu nie chciałem psuć gry.
- No tak, gra. - Jasna sprawa.
Cieszę się na myśl o wieczornej imprezie.
Na pewno będzie super.
Dziewczyny?
Fatamorganę widać tylko na pustyni?
Jaką Morganę?
Faceci na tej łodzi są łudząco podobni do Tuny, Emira i Kerema.
Prawda?
A pomyślałaś, że to mogą być oni?
To bardziej prawdopodobne niż sobowtóry.
- Pomyślałam. - To dobrze.
Przyjechali tu za nami na naszą imprezę.
Są tutaj.
Pamiętajcie o ustaleniach.
Książę rybak!
Jestem tu dla ciebie, skarbie.
A ja dla ciebie.
Dobrze, że jesteś. Tęskniłam.
Kretyni.
- Cześć, kotku. - Witaj.
Dzięki.
Byliśmy w Marmaris na wieczorze kawalerskim Tuny.
Chcieliśmy was zaskoczyć.
Jak sytuacja?
- Akurat. - Mówiłem, że nie uwierzy.
Przysięgam, że złamię ci nogę.
A ta łajba?
Długo to planowaliście?
- Fajna, prawda? - Super.
Cześć. Co za miła niespodzianka.
- Dzięki. Jak leci? - Dobrze, a u was?
Rozepnij chociaż parę guzików.
Wieczorem robimy imprezę. Skoro przyjechaliście, może dołączycie?
Może. Co wy na to?
Pomyślimy.
Chętnie.
No to chodźmy.
Napijmy się.
PRZYSZŁA PANNA MŁODA
Oto, co wymyśliłyśmy.
Jest idealnie.
Jesteś niemożliwa, Aslı. To miejsce wygląda obłędnie.
- Gotowa na prawdziwą niespodziankę? - Co?
- Cansu! - Jesteśmy!
Cansu!
Chyba tak się porozumiewają.
Przyjechałeś, bo nalegali, co?
Tak.
W porządku.
Skoro tak mówisz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Zaraz wracam.
Jesteś pijana?
To potrafi sponiewierać, co?
Ani trochę.
Słyszałem coś, co cię rozłoży na łopatki.
Aslı…
Kerem…
Próbuje cię namówić do małżeństwa.
Próbuje cię zniechęcić do ślubu.
Tuna mi powiedział.
Cansu mi mówiła.
Wiedziałam, że dziwnie się zachowuje.
Dlatego dziwnie się zachowywała.
Nic nie powiedziałaś Tunie?
Jest szansa,
że wspomniałeś Cansu o naszych planach?
Nie, Aslı.
Wstydź się, Kerem.
Cansu.
Jak mogłaś tak pomyśleć?
Wkurzyłeś mnie.
Nie chcesz się ze mną ożenić? Naprawdę, panie Kerem?
Próbujesz za mnie wyjść? Naprawdę, panno Aslı?
Do zobaczenia na naszym ślubie.
Chciałabyś.
No dawaj.
Myślisz, że damy radę?
Ja będę prowadził.
W tangu prowadzi mężczyzna.
Czytałam, że w tym tańcu kobieta próbuje uniknąć pułapek mężczyzny.
Na szczęście jesteśmy ze sobą szczerzy.
Koniec gierek, tak?
Ty mi powiedz.
Po co miałbym prowadzić grę?
Skoro tak mówisz.
A ty?
Jaki miałabym powód, żeby z tobą w coś pogrywać?
No tak, żadnego.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Zgadzam się.
Dostaliśmy skargę.
Słychać was z Grecji.
To wieczór panieński przyjaciółki. Przepraszamy.
No to zaczynamy imprezę.
Dzień dobry.
Już ranek?
Słońce już dawno wzeszło.
Chodź.
Dokąd?
Tak wcześnie można tu robić tylko jedno.
Niemożliwe. Przelot balonem?
Niespodzianka.
- Kerem. - Co?
Bałam się, ale było cudownie.
Skończmy z tym.
Nie możemy wciąż latać balonami.
Spokojnie, zaufaj mi.
I weź jedną.
- Przestań, Kerem. - Weź.
Jeśli planujesz paralotnię albo skok na bungee, umrę.
To nie groźba. Po prostu umrę ze strachu.
Będzie niesamowicie.
Niech to. Znowu to samo.
Uważaj, stopień.
Dobrze.
Zaczekaj.
- Jesteśmy? - Tak.
Jak możesz myśleć, że zabrałbym cię na paralotnię albo bungee?
Tego się nie spodziewałam.
Widok będzie piękny.
Gotowa, panno Aslı?
Mogę cię o coś zapytać, Kerem?
Czemu nie robisz mi niespodzianek na lądzie?
Może chcę cię zwalić z nóg?
Gotowi, gołąbeczki?
Tak, kapitanie.
Ulżyło mi na widok hydroplanu, ale tabletki to był dobry pomysł.
Jestem Yavuz, państwa pilot.
- Kerem. - Aslı. Miło mi.
Kerem i Aslı?
Witam państwa.
Zdenerwowani?
- Ja tak. - Ja też. To mój pierwszy lot.
- Pierwszy? - Tak.
Miałem trudności ze zdaniem egzaminu.
Naprawdę?
- Puści pan moją rękę? - Nie.
Puszczaj!
- Nie, proszę! - Puść!
Słuchaj, co ty…
Kochanie! Można brać dwie?
Ciesz się, że nie połknęłam całej fiolki.
To nieudacznik. Nie umiał zdać egzaminu.
- Odpadam. - Panno Aslı!
- Stój! - Proszę poczekać.
- Nie i koniec. - Zdałem dwa dni temu.
- Nie kłam. - Ma uprawnienia.
Bez państwa nie polecę.
- Proszę. - Więc nie leć.
- Błagam. - Nie!
- Wieje! - Pogoda jest dobra.
Zobaczymy zatoki.
- Nie lećmy dziś. - Chodź, kochanie.
O ty.
Przez pani reakcję też jestem spanikowany.
Co on powiedział?
Kapitanie.
Panie kapitanie!
Aslı, w porządku?
Tak, świetnie.
Jestem wszystkiego świadoma,
ale nic nie czuję.
Mogę prosić o jedną pigułkę? Tak między nami, miewam napady paniki.
Oby pomogła.
Co robisz?
Jest niekompetentny i ma napady paniki!
Jak zostałeś pilotem? Patrz przed siebie!
Po co? Leci ktoś przed nami?
Zginiemy.
O nie.
Co to znaczy?
Kapitanie?
- Kapitanie! - Skarbie.
To była prawdziwa niespodzianka.
Gratulacje.
- Obudź się, kapitanie! - Panie pilocie, wstajemy.
Drążek sterowniczy.
Pomóż mi go podnieść. Muszę przejąć sterowanie.
„Drążek”?
Gada jak pilot weteran.
„Drążek sterowniczy”.
Świetnie. Teraz na pewno się nie obudzi.
Umiesz pilotować?
Oczywiście, że nie!
Po co te krzyki?
Mayday! Wieża kontrolna!
- Tak? - Pilot zemdlał.
Jestem Kerem i nie umiem pilotować.
Mayday!
Trzymaj się, Aslı.
Wieża! Czy ktoś mnie słyszy?
Aslı?
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Głuptas!
Szkoda, że się nie pobraliśmy.
Żałuję każdej chwili spędzonej bez ciebie.
Ja też.
Muszę ci coś wyznać.
Od wielu dni staram się odwieść cię od ślubu.
Naprawdę?
Wiem! Cansu mi powiedziała.
A ja próbowałam cię do niego namówić poprzez oszustwo, spiski i strategię.
Niech cię, Tuna.
Już ci mówiłam, kochanie.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Świetnie!
Jesteśmy bezpieczni!
Nie wiadomo.
Mój bohater.
Udało ci się pilotować samolot,
ale czy wiesz, jak nim wylądować?
Ale z ciebie głuptas.
Mayday! Czy wieża mnie słyszy?
- Jesteśmy na miejscu? - Nie.
Śpij dalej. Obudzimy cię.
Chodź tu!
Steruj tym cholernym samolotem!
Oj wy!
Taka miła z nas rodzinka.
To był koszmar.
I tak macie szczęście.
Gdyby się nie obudził, byłoby po was.
W życiu tak się nie bałem.
Ale…
Wiecie, co jest dziwne?
Nie bałem się o siebie.
Bałem się o Aslı.
Słowo daję.
Myślałem o tylu strasznych scenariuszach.
„Co zrobię, jeśli coś jej się stanie? Jak będę żył?”
Wiecie, co zrozumiałem?
Jak bardzo ją kocham.
Nie chcę być bez niej.
Nawet przez chwilę.
Zaraz to powie.
Chcę się ożenić z Aslı.
Jeśli przyjmę ofertę, pół roku muszę spędzić w Dubaju?
Tak.
Wiem, że to trudna decyzja,
ale zarazem wielka szansa.
Przemyśl to.
Myślisz teraz o Keremie, prawda?
Aslı, którą znam, nie przepuściłaby takiej okazji.
Ostatni.
Jaki porządek.
To dopiero materiał na męża.
Gdybyś tylko był kawalerem, Kerem…
Zaraz, przecież jest.
Nie mogę uwierzyć, że za tydzień będziemy tu mieszkać.
Ja też nie. Tak się cieszę!
- Ja bardziej. - Nie, ja.
- Ja bardziej.
To, co z tobą tu zrobię…
No co? To moja żona.
Może obejrzymy inne pokoje?
Przed ślubem? Nie żartuj.
No tak.
Obejrzymy inne pokoje.
To tak dla zmyłki.
- Aslı. - Kerem.
Mów.
No dalej.
Bulut zaproponował mi pracę.
Zainwestują w moją markę.
Stworzę też dla nich kolekcję.
Świetna wiadomość!
Tak się cieszę.
Wiedziałem, że odniesiesz sukces.
- A to dopiero początek. - Muszę spędzić pół roku w Dubaju.
Pół roku?
- Kerem? - Wpadniesz wieczorem?
- Pewnie. - To super.
Bądź o 20.00.
Nie spóźnij się.
Kerem?
Dziwnie brzmisz. Coś się stało?
Nie.
Tęskniłem.
- Witaj. - Cześć.
Wejdź.
Romantyczna kolacja?
Nie wiem. Może to coś więcej.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Myślałem dziś o jednym.
O czym?
Kiedy się w tobie zakochałem.
Gdy pierwszy raz cię zobaczyłem? Podczas pierwszej rozmowy?
A może…
gdy pod maską twardzielki dostrzegłem niewinną dziewczynę?
Znalazłeś odpowiedź?
Nie.
Nie umiałem.
Nie mogłem sobie przypomnieć chwil, gdy cię nie kochałem.
Jakbyś zawsze była.
Ale…
już wiem, kiedy zrozumiałem, że nie mogę bez ciebie żyć.
Chodź.
Tamtego wieczoru, tutaj.
Gdy pierwszy raz dotknąłem klawiszy,
ty dotknęłaś mojego serca.
Kerem…
Aslı.
Co robisz?
Wyjdziesz za mnie?
Nie.
Myślałem, że chcesz ślubu.
A ja, że ty go nie chcesz.
Wiem, dlaczego to robisz.
Żebym odrzuciła ofertę i nie wyjechała.
- Nie. - Tak.
Nie.
Masz prawo tak myśleć, bo oświadczam się teraz.
Do niedawna obmyślałeś taktykę, jak mnie do tego zniechęcić.
Co się zmieniło?
Nic. Nie musisz wyjaśniać.
Przypomnij sobie, co powiedziałem, gdy myślałem, że zginiemy w samolocie.
Właśnie. Mówiłeś tak, bo groziła nam śmierć.
Nie! Wtedy zrozumiałem, ale nie dlatego tak powiedziałem.
Wiem, czego chcę, Aslı.
Nie mam wątpliwości.
To nie ma związku z Dubajem czy propozycją pracy.
Chodzi o ciebie.
Cóż…
Co z naszymi poglądami na temat małżeństwa?
Nie obiecam ci wiecznego szczęścia,
ale mogę obiecać, że zrobię wszystko, żeby cię uszczęśliwić.
A jeśli się znienawidzimy?
I skończy się wojną w sądzie?
Zaryzykuję.
Żaden podpis nie stanie między nami.
O to mi chodzi. Po co w ogóle coś podpisywać?
Już jestem twoja.
Nie chcę, żebyś była moja.
To ja chcę być twój, Aslı.
Boję się, Kerem.
Ja też. Jestem przerażony.
Czy to nie jest w tym najlepsze?
Że mamy dość odwagi, by mimo strachu nadal tego chcieć?
Wszystko w naszych rękach.
Wiem, że to banał…
ale chcę co wieczór zasypiać z tobą i budzić się następnego ranka.
Ja też.
Aslı…
wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Bardzo się kocham. - A ja ciebie.
Brawo!
Tak!
Brawo!
Ogłaszam was mężem i żoną.
Zastanawiacie się, czy wyjechałam do Dubaju, prawda?
Pewnie, że tak.
W naszym małżeństwie nie ma miejsca na zadawanie bólu i ograniczenia.
I nigdy nie będzie.
Od nas zależy, jak będzie wyglądało nasze życie.
Kerem przyjeżdża, gdy tylko może.
Nasz związek jest jeszcze bardziej ekscytujący i namiętny.
Niedawno dotarły do nas dobre wieści. Emir będzie tatą!
Modli się, żeby córka była podobna do mamy.
O ile będzie to dziewczynka.
Tuna i Cansu pobrali się parę tygodni przed nami.
Są bardzo szczęśliwi.
A Ezgi odnalazła szczęście na naszym weselu.
Teraz szykujemy się na jej.
Mówiłam, że wszystko zależy od nas.
Mam nadzieję…
że na każdego przyjdzie kolej.
Napisy: Karol Radomski